Η βρύση μας...

..Τώρα σαν το θυμάμαι, είχαμε μια βρύση στην αυλή,

πετρόχτιστη, με μπρούτζινο στριφόνι,

που από παλιά, μαστόροι διαλεχτοί, με σμίλη και σκεπάρνι,

γούρνα είχαν σμιλέψει πέτρινη, ξέχειλα να γιομίζει.

Το λιγοστό της το νερό ξεδίψαγε, όλους τους διψασμένους,

πουλιά και μέλισσες και ζωντανά, και γνωστικούς ανθρώπους…

Τα καλοκαίρια, ολόγυρα, στον πέτρινο της τοίχο,

κάτω απ’ τον ίσκιο της μουριάς, που φύτρωνε στο πλάι,

κορίτσια κάθονταν ξεμπράτσωτα, κι αγόρια ανταριασμένα,

και γέλια άκουγες βραχνά, σαν συνοδειά της βρύσης,

γιατί ποτέ δεν βιάζονταν, τις στάμνες να γεμίσουν.

Παλιά είχαμε μια βρύση στην αυλή, την ανθρωπιά,

που ανάρια έσταζε σταλαματιές,

μα το νερό της φτούραε, και ξεδιψάγαμε όλοι.

Τώρα, η βρύση με τα χρόνια στέρεψε, ρήμαξε και η αυλή μας,

και μόνο η άδεια γούρνα απόμεινε, κούφια, στεγνή και στέρφα,

να περιμένει την βροχή, σαν την ξερή ψυχή μας.

Αρσένης Παππάς, "Η βρύση μας"