Μου επιτίθεται πάντα τη νύχτα— τότε ανοίγουν οι καταπακτές της Εκεί στα καλά καθούμενα, μου ορμά Όσο περνούν τα χρόνια μου επιτίθεται και μέρα μεσημέρι Μέσα μου υπάρχουν χαρακώματα, φυλακές, περιπολίες της Την ακούω να μου μιλά φωνακτά με βόμβες— δε ψιθυρίζει αυτή Ό,τι έχει να πει, το λέει Γυρίζει το διακόπτη, σε γυρεύει, σε βομβαρδίζει σε κοιτά κατάματα καθώς πάει και έρχεται Άλλες φορές γελά με ριπές, μαζί μου Άλλες, είναι τόσο ορμητική—θυμώνει και μου σκάει χαστούκια Κάποι