Πάλι δεν περνά η ώρα μέχρι να καλέσει το αφεντικό. Θα δουλέψω σήμερα ή δεν θα δουλέψω; Από τις έξι η ώρα στο πόδι. Είδα το χάραμα, ήπια καφέ, έκανα δέκα τσιγάρα. Ας κάνω κι άλλο καφέ. Χτυπά το τηλέφωνο. ‘’Έλα, δεν θα έρθεις σήμερα, αύριο, εντάξει; Απογευματινός.’’ ‘’Έγινε αφεντικό.’’ Του απαντώ και πνίγω ένα παράπονο. Ως πότε; Βλέπω τους λογαριασμούς που κείτονται στο κομοδίνο. Γύρω ακαταστασία όπως και μες στην ψυχή μου. Πόσες δόσεις, πόσες ρυθμίσεις ακόμη; Κι εσύ δεν απαντά