ΕΕ ΜΠΟΥΚΑΙ

Ε ΜΠΟΥΚΑΙ

Δεν με συγκινούν η δόξα, τα λεφτά

τα χρυσάφια όλα και τα διαμαντικά,

τα όμορφα τα λόγια, τα παχιά,

τα ταξιδάκια και τα μυρωδικά,

αλλά μια απερίτμητη, καλή καρδιά.

Δεν μ΄ αγγίζει το πέπλο της χλιδής,

το ανάκτορο της ανατολής,

το κρύο άγκιστρο της πυγμής,

το λαμπερό της επιταγής,

αλλά το ταπεινό ζουμπούλι της χέρσας γης.

Προσκυνώ, φιλώ

τα ακροδάχτυλά σου τα τιμώ,

με δάκρυα πλένω τα πατήματά σου

και ριγώ σε κάθε τρυφερό άγγιγμά σου που ποθώ.

Στο χέρι βοηθείας, στο κάλεσμά σου,

με υποταγή ακολουθώ,

ακόμη και στο βάδισμά σου

με μίμα αντιγράφω και ποθώ.

Στο κάρφωμα των ματιών σου

θανάσιμα ερωτοτροπώ,

τον παρατεταμένο αναστεναγμό σου

πως αλήθεια τον ποθώ!

Τέλος όταν ακουμπώ

το πρόσωπό μου στο στήθος σου,

στο τρυφερό το μίλημά σου:

Ε ΜΠΟΥΚΑΙ ΜΟΥ, πώς να μην συγκινηθώ!

Κατερίνα Ραμανδάνη 🌹