Είναι κάτι ερημιές...

Είναι κάτι ερημιές που

σαν πέσει το βράδυ

αθόρυβα τρυπώνουν

σ όλες τις ρωγμές της ψυχής.

Κι από τούτη τη στέγη που τις σκεπάζει,

ο ήχος του νερού ακούγεται που

πέρασε από άδειες θάλασσες,

για να βρει καταφύγιο στης μνήμης

τις κρυψώνες.

Τούτες οι ερημιές που δεν παραδίνονται,

αήττητες φωνές βγαλμένες απο

μια παράξενη γαλήνη, σ' απογυμνώνουν

και πάνω σου χαράζουν τα πρώτα ίχνη

Θεού.

Φορές τα χέρια υψώνονται, όμως

είναι σαν να εκβάλλουν στις άκρες

του φόβου η μιας ελπίδας που ξέρεις

ότι θα χαθεί στο κενό.

Μοιάζουν σαν να περπατάς

στο σκοτάδι και ν ακούς τους ψίθυρους

των δρόμων.

Η εκδίκηση της απεραντοσύνης μιας

μεγάλης νύχτας, για τις λέξεις που

δεν είπες, για τα χαμόγελα που

λυπήθηκες να ξοδέψεις, η ακόμα

και για τα όνειρα που τους στέρησε

το φως.

Όμως αυτή την ερημιά μην τη φοβάσαι

γιατί έξω από μας υπάρχει μια χειρότερη,

αυτή που αλύπητα ξοδεύουν οι άνθρωποι

στο θόρυβο και στα φώτα.

(Ν. Φ) Νίκη Φωκά 🌹