Δυο τέταρτα σκουπίδια 💞

Χωμένοι μέσα στα σεντόνια

ψάχνουμε για ζεστασιά,

πίκρα είναι η ζωή μας χρόνια

χολή η δικιά μας μοναξιά.

Σκουπίδια στέκουν στην καρδιά μας

δάκρυα σαπίζουν την εύφορη γη,

πληγές που ξεραθήκαν τα αίματά μας

και μέσα μας σκοτωμένοι ταγοί.

Φιλιέται το ένστικτο τα βράδια

συγκρούεται με την καρδιά,

τόξο που στοχεύει καίρια

βέλη χτυπούν την λευτεριά.

Καμένα χαρτιά π΄ αργοπεθαίνουν

τα δυο κορμιά μας αντικριστά,

λίγο μονάχα ξαποσταίνουν

φιλί ζωής δίνουν κλεφτά.

Σκουπίδια και τα όνειρά μας

τέλματα στο πέρασμα του Βοριά,

γύρω ξέφρενες αγέλες κι άθελά μας

μας περιμένουν μες τη θωριά.

Πώς μπορούν καρδιές σκουπίδια

να γίνουν πάλι περιβόλια καρπερά,

αφού απ΄ τα μαύρα αποκαΐδια

δεν ξαναγίνεται η καλή χαρά.

Γεμίζει η φύση με βιολέτες

και τα πουλιά με βουητά

να σου δυο μικρές ελπίδες,

γέλια κι έν΄ άστρο που βουτά.

Απαλλαγή απ΄ τα σκουπίδια

τα κρύα πιάτα της προστυχιάς,

είναι η ζωή μας πάλι με λουλούδια

κι αναστεναγμούς ευδαίμονης νυχτιάς.

Κατερίνα Ραμανδάνη 🌹