Γαλάζια λίμνη της θλίψης 🏝️

Στην θλίψη σου καθρεφτίστηκα,

είδα το είδωλο μου.

Κοίταξα δύο φορές,

αντάμωσα την αντανάκλαση ψυχής...

Θλίψη για τα ημιτελή,

για προσδοκίες που προδόθηκαν.

Για όνειρα που κατολίσθησαν σεμνά και οι θησαυροί ναυάγησαν στον άσπλαχνο ωκεανό.

Για θεατρικές παραστάσεις

που σαν η αυλαία άδοξα έκλεισε,

οι πρωταγωνιστές λησμόνησαν να υποκλιθούν...

Μια θλίψη μαγική όμοια με γαλάζια λίμνη και

λευκά νούφαρα αγάπης.

Δυο κύκνοι όμορφοι καμαρωτοί

που σα φιλήθηκαν πρόδωσαν το φιλί την επόμενη αυγή.

Οι κύκνοι ήταν δυο ή τάχα ένας;

Ξανακοιτώ προσεκτικά ο ίδιος κύκνος σε παραλλαγή στην ίδια λίμνη έκανε αντανάκλαση στα γαλάζια τα νερά...

Τι ευτυχία ήταν οφθαλμαπάτη της καρδιάς και ακαμψία της ίριδας

που πείσμωσε και αρνιότανε

να δει!

Κάπου στο βάθος της γαλάζιας θλίψης αντάμωσα εμένα...

Πρώτη συνάντηση ψυχής,

το βλέμμα της σε σένα!

Μου έγνεψες και έκανα βουτιά στα άπατα της γαλαζοαίματης θλίψης!

Θλίψη που από την σκιά της ξαναγεννιέσαι..

Ακούς θορύβους που ηχούν σα μελωδίες.

Ακολουθείς τα χνάρια και ανταμώνεις με τον πόθο και κάπου εκεί...

Στο μέσο της διαδρομής,

χαμογελάς, διαπιστώνεις πως η θλίψη έχει μια θέση στη ζωή.

Κρατά τα σκήπτρα και

τα παραδίδει στη χαρά,

στην χαραυγή!

Παπαδόπουλου Φωτεινή 🏝️