Βρέξε Θεέ μου πιο πολύ...

Βρέξε Θεέ μου πιο πολύ,

και τις πληγές να πλύνω,

το μέσα της ψυχούλας μου.

λίγο για ν’απαλύνω.

Βρέξε Θεέ μου πιό πολύ,

να βγώ έξω να χορέψω,

δεν την φοβάμαι την βροχή,

τα ρούχα μου κι αν βρέξω.

Σαν σταλαγμίτες μοιάζουνε,

στα μαλλιά οι βροχοσταλίδες,

στάλα ,στάλα στάζουνε,

ριζώνουν νέες ελπίδες.

Ν’ ακούω τον ήχο της βροχής,

και τον χορό να σέρνω,

σαν βιολιτζή γλυκειά πενιά,

ν’ ακούω δεν χορταίνω.

Τα βήματα μου να μετρώ,

και το νερό να τρέχει,

τα πόδια μου να γαργαλά,

κι ο Θεός να βρέχει.

Βρέξε Θεέ μου πιό πολύ,

ξεκόλλα μου τις σκέψεις,

ποτάμι να γίνει η βροχή,

στη θάλασσα να πέψεις.

Τις μπουμπουλίθρες να πατώ,

να σκάνε...να γελάω,

με της βροχής τη μουσική,

και την ψυχή γλεντάω.

Βρέξε Θεέ μου πιό πολύ,

να πλύνω την ψυχή μου,

τ’άδικα και τ’ άσχημα,

να διώξω απ’ τη ζωή μου.

Με της βροχής το ξέπλυμα,

και της ζωής την μπόρα,

θα καταφέρω ν’ ανεβώ,

δύσκολη ανηφόρα.

Κρασί γλυκόπιοτο η βροχή,

πίνεις μα δεν μεθάεις,

νάμα θαρρείς και σε κερνά,

σαν πιείς δεν το ξεχνάεις.

Αντρούλα Θεοκλή Νικηφόρου 🌹.