Αποχαιρετισμός

Τα κομπρεσέρ τρυπούν και σπάζουν

τις πλάκες με εκκωφαντικό θόρυβο.

Οι τοίχοι συγχρονίζονται στο τράνταγμα

σαν να διαμαρτύρονται.

Το ξύλινο πάτωμα χοροπηδά.

Οι μπουλντόζες μαζεύουν τα μπάζα.

Τα φορτηγά γεμίζουν και ξαναδειάζουν.

Και το χτες σβήνεται...

Κι όμως, αυτό το πεζοδρόμιο

έχει γευτεί την αλμύρα της θάλασσας,

έχει χτυπηθεί από μανιασμένα κύματα

και έχει ακούσει τα ουρλιαχτά των ανέμων,

ώσπου, ρυτιδιασμένο, να λυγίσει

αποκαμωμένο στη γη.

Πάνω του διάβηκαν αμέτρητα βήματα

και αβέβαια παιδικά τρεχαλητά.

Κομψά δερμάτινα υποδήματα,

φτωχικά, τρύπια παπούτσια,

γυμνά πόδια κολυμβητών και ψαράδων.

Ο δρόμος λειάνθηκε από τα βήματα

περιπατητών και προσκυνητών

των ακολουθιών της Παναγιάς.

Αγιάστηκε από τα βήματα ενός αγίου

και άλλων ιερών μορφών περασμένων εποχών.

Άκουσε γέλια, τραγούδια, κλάματα,

κουτσομπολίστικες κουβέντες

και φιλοσοφικές συζητήσεις.

Θα φύγουν όλα αυτά μαζί με τα μπάζα;

Όχι, οι αναμνήσεις δε θρυμματίζονται.

Δεν τις αγγίζουν μπουλντόζες.

Δεν φορτώνονται σε φορτηγά.

Δεν φωνάζουν. Δεν διαμαρτύρονται.

Θα σκορπιστούν σιωπηλά μαζί με τη σκόνη,

θα κατακαθίσουν αργά στο λιγοστό χώμα

και τις νυχτιές θα σιγοψιθυρίζουν

στις λαμπερές, νιόφερτες πλάκες

νοσταλγικά τα δικά τους μεγαλεία.

Νίκη Μαντζαβίνου 🌹