ΑΠΟ ΧΘΕΣ ΠΙΟ ΠΕΡΑ

Πλημμύρισαν τα μάτια σου

τα χρώματα τής δύσης

καθώς το βήμα άνοιγες

πίσω για να γυρίσεις.

Μικρές, μεγάλες γειτονιές

που σ' είχανε μαγέψει

τού ταξιδιάρη Πειραιά

εικόνες είχες κλέψει.

Μελωδικά μουρμούριζε

τής θάλασσας το κύμα,

οι σκέψεις χόρευαν τρελά

στου σύννεφου το σχήμα.

Η θύμησή σου έτρεχε

από το χθες πιο πέρα

σαν φώλιαζες το χέρι σου

στο χέρι τού πατέρα.

Σε γύριζε μες στα στενά

που είχε μεγαλώσει,

οι θύμησες επέστρεφαν,

τον κάναν να βουρκώσει.

Μες στην ψυχή το βλέμμα του

στάλα δεν λέει να σβήσει,

κάθε που θα γυρνάς εδώ

ποτέ δεν θα σ' αφήσει.

Σαν περπατάς στα μέρη του

κι ακούει τα βήματά σου

πάντα θα είναι μέσα σου

και γύρω και κοντά σου.

Στέλλα Μιχαήλ Ζωγράφου