Ανώ /Λιλή Βασιλάκη ❣️
Β' μέρος

« Χθες βρέθηκα στο λιμάνι για έναν περίπατο, την ώρα ακρβώς, που το πλοίο ετοιμαζότανε για να σαλπάρει. Η προκυμαία ήτανε γεμάτη με πολύμορφες εικόνες πόνου και αποχωρισμού. Επικρατούσε μεγάλος συνωστισμός από τον πολύ κόσμο που την είχε κατακλύσει. Πολλοί ήτανε έτοιμοι, μόλις η μπουρού του πλοίου θα σφύριζε, να επιβιβαστούνε. Σε λίγο θ’ αναχωρούσε και τα πρόσωπά αυτών που μένανε πίσω, τα χάραζε ο πόνος του αποχωρισμού, αλλά και γι’ αυτά που φεύγανε, ο ίδιος πόνος ήτανε χαραγμένος… Τα μπαγκάζια κι αυτά ανακατεμένα με τους υπ’ ατμόν επιβάτες. Άλλα στο χέρι κρατημένα και άλλα καταγής, στη τσιμεντένια αποβάθρα, παρατημένα μπροστά στα πόδια τους. Λουκουματζήδες φορτωμένοι με τ’ ασπροντυμένα τους καλάθια, γεμάτα με συριανά λουκούμια και χαλβαδόπιτες, όλο βιάση διαλαλούσανε την πραμάτεια τους, σπρώχνοντας πολλές φορές τον κόσμο με τα καλάθια τους. Κάποιοι ήτανε περαστικοί. Κάνανε χάζι την κίνηση και γινόντουσαν μάρτυρες των σκηνών που διαδραματιζόντουσαν την ώρα του αποχωρισμού…
Όπως έλαχα κι εγώ περαστική και όπως στάθηκα παράμερα, η ματιά μου αποτύπωνε και
τ’ αφτιά μου καταγράφανε τα όσα, άθελά τους, ακούγανε. Παραδίπλα μου μια μάνα κι ένας γιος γιομάτοι συγκίνηση συνομιλούσανε: «… Να πάς στο καλό παιδάκι μου και μόλις φτάσεις να μου γράψεις αμέσως το πως ‘φτασες…, θ’ αγωνιώ, ώσπου να τακτοποιηθείς… Πώς θα σε σκέπτομαι η δόλια ‘κει στα μαύρα ξένα…, μακριά μου…, μου λες; μονάκριβό μου...» και αναλύθηκε σε δάκρυα… «Μη κλαις μάνα, όταν βρω δουλειά και πληρωθώ, τα πρώτα λεφτά θα ‘ναγια σένα…, δεν αντέχω άλλο να σε σκέπτομαι να ξενοπλένεις πάνω στη σκάφη. Αρκετά βασανίστηκες από τότες που ‘φυγε ο πατέρας…» «Όχι παιδάκι μου, μη σκιάζεσαι πια για μένα. Θα τα καταφέρω… Ένα πιάτο φαί θα το καταφέρνω, δεν θέλω και τίποτις άλλο, μου φτάνει, αφού το σπλάχνο μου θα βρίσκεται στα ξένα. Να προσέχεις τον εαυτό σου, να ντύνεσαι καλά και να τρως…, μην μ’ αρρωστήσεις και πέσεις κάτω και ποιός θα σε φροντίζει…, μονάκριβό μου!» επανέλαβε. «Μείνε ήσυχη για μένα, είμαι μεγάλος πια!». «Ναι, είκοσι χρονών! Ολάκερο παλληκάρι μου ‘γινες ψυχή μου! Η ευχή της Παναγιάς και η δική μου κοντά σου, σε κάθε σου βήμα…» Του κούμπωσε το τριμμένο σακάκι του με στοργή. Είχε βοριαδάκι ξεγυρισμένο και φοβότανε πως θα της κρυώσει. Δόλια μάνα, ακόμα και την τελευταία στιγμή νοιαζότανε κι
ας ήξερε πως μετά από λίγη ώρα δεν θα μπορούσε να τον προστατέψει. «Με τα πρώτα σου λεφτά, γιόκα μου, να πάρεις ένα πιο ζεστό πανωφόρι…, σε παρακαλώ, να ‘χεις την ευχή μου,
η πρώτη σου αναγκεμένη δουλειά να ‘ναι αυτή! Εκεί, στο Τσικάγο, έχω ακούσει απ’ τον αδερφό της θείας Ευτέρπης που ζει χρόνια κει κι είχε ‘ρθει για λίγες μέρες ‘δώ, πως το κρύο τσούζει, μη μου ξεπαγιάσεις παιδάκι μου…» «Όλα θα γίνουνε μάνα στην ώρα τους, μη σκιάζεσαι για μένα!» Την πήρε στην αγκαλιά του και την έσφιγγε μέχρι που οι ναύτες δώσανε την άδεια επιβίβασης.
Κόσμος εξακολουθούσε πολύς να πηγαινοέρχεται. Κάποιοι τρέχανε την τελευταία στιγμή να προλάβουνε το πλοίο. Πιο ‘κει ένα ζευγάρι αγκαλιαζότανε συνέχεια και η γυναίκα έλεγε με καημό:
«…. Σε παίρνει πάλι η θάλασσα Φώτη μου, άντρα μου, στήριγμά μου… Είναι μαρτύριο να σκέπτομαι πως θα θαλασσοδέρνεσαι μέσα στ’ άγρια νερά των ωκεανών… Η ζωή μου θα είναι μισή χωρίς εσένα…» «Το ξέρω αγαπημένη μου, Ευθαλίτσα, κι εσύ θα μου λείπεις καρδιά μου. Σε κοιτώ και δεν σε χορταίνω… Στην ψυχή μου ζωγραφίζω τη μορφή σου για να μη χαθείς στιγμή απ’ τη ματιά μου. Λυπάμαι που σ’ αφήνω, εδώ, μόνη στο νησί… Ωστόσο, παρηγοριέμαι στη σκέψη πως σε λίγο καιρό δεν θα ‘σαι πια μόνη, αφού ο ερχομός του παιδιού μας θ’ αλαφρώσει λίγο τη σκέψη σου, από το βάρος της έγνοιας σου για μένα. Το παιδί μας θα γίνει η νέα σου έγνοια κι έτσι πρέπει…» Και με μια τρυφερή κίνηση ακούμπησε το χέρι του στο σημείο που φούσκωνε η κοιλιά της. Εκείνη έφερε το δικό της πάνω στο δικό του, και κοιτώντας τον στα μάτια, του ‘πε λέγοντας: «Μη μου το λες αυτό! Εσύ είσαι ο κύρης της καρδιάς μου και ξέρεις το ίδιο μερτικό έγνοιας θα ‘χω και για τους δυο σας! Πόσο πονώ
που φεύγεις…! Πάντα θα μου λείπεις…!» κι αναστέναξε δακρυσμένη…
…Πιο πέρα ένα φανταράκι παράστεκε θλιμμένο, σαν ν’ αναζητούσε κάτι με τη ματιά του, που δεν άργησε να φτάσει. Ένα μελαχρινό κορίτσι, με πλεξούδες, ρίχτηκε στην αγκαλιά του με λυγμούς. Από το μόλο ένας νιος αγνάντευε το πλοίο, την ώρα που μάζευε την άγκυρα και σφύριζε… Το κοιτούσε με καημό στη ματιά… Πόσοθα ‘θελε να τον έπαιρνε μακριά να γνωρίσει νέους τόπους… Οι κρυφοί του πόθοι να γίνουνε βιος…
Και από μιαν άλλη μεριά, πάνω σε δυο σκαλοπάτια, μια παιδούλα είδα να κοιτά με θλίψη την αποχώρησή του… Ούτε και σήμερα της είχε φέρει τη μαμά της… Ήλθε αδειανό, χωρίς εκείνη και δάκρυα πυκνά πνίγανε την παιδική καρδούλα της…
Την επομένη εβδομάδα, την κάλεσε η καθηγήτρια για να διαβάσει την έκθεσή της. Ένα «πολύ καλά», με κόκκινα γράμματα, ήτανε γραμμένο στο τέλος της έκθεσης. Αφού τέλειωσε την ανάγνωση, με τρέμουλο στη φωνή, επειδή δεν ήτανε συνηθισμένη να διαβάζει εκθέσεις, άκουσε την καθηγήτρια να της λέει:– Έχεις πολύ ωραίες εικόνες, μου άρεσε! Όμως, τη βρήκα μονόπλευρη…! Η Ανώ την κοίταξε μ’ απορία, «τί μονόπλευρη» της έλεγε;… Αφού το πλοίο έφευγε και οι άνθρωποι αποχωρίζονται αυτούς που αγαπάνε, τί να έγραφε;– Ένα πλοίο
δεν παίρνει μοναχά κόσμο που λυπάται για τον αποχωρισμό…, πηγαίνει να συναντήσει και αγαπημένα πρόσωπα που έχει αποχωριστεί για καιρό και χαίρεται γι’ αυτό, αλλά και φέρνει… Συνεπώς, δεν έχουμε μόνο σκηνές λύπης, αλλά και χαράς για το σμίξιμο… Αλλ’ όμως, έστω
κι έτσι, ήταν πολύ καλή! Κάθισε… Τί της έλεγε τώρα; Εκείνη μόνο μ’ αυτό ήτανε γεμάτη η ψυχή της, μόνο με σκηνές αποχωρισμού… Πόσοι δεν είχανε φύγει. Η μαμά της, η Θεία Ελέγκω, τα ξαδέλφια της και ειδικά ο Ζαννής που ταξίδευε στους ωκεανούς. Και ναι, η μαμά της, μια φορά είχε έλθει άξαφνα και, όπως ήλθε, έφυγε. Όταν πια η καρδιά της έπαψε να ελπίζει, να προσδοκά έκλεισε στη λησμονιά τη λαχτάρα του ερχομού της… Είχε αργήσει απελπιστικά!
Μόνο για αποχωρισμούς, λοιπόν, ήξερε να γράφει»...
Λιλή Βασιλάκη Δαφερέρα 🪽





Comments