Ανηφορίζοντας τον χρόνο

Ανηφορίσαμε,

μαζί,

στο μεγάλο ταξίδι του χρόνου,

με την ψυχή στραμμένη

προς μια κορυφή

που ακόμη δεν φαινόταν

Το βουνό ορθωνόταν μπροστά μας,

γυμνό κι ακοίμητο,

πέτρινος γίγαντας

κάτω απ’ τον ουρανό,

κι ένας αετός ψηλά

μας έγνεφε,

σαν σημάδι ελευθερίας,

σαν υπόσχεση

πως υπάρχει πάντα

ένας δρόμος προς το φως

Δύσβατος ο δρόμος,

απότομη η ανηφόρα,

κι η ανάσα λιγόστευε

σε κάθε βήμα

Σου άπλωσα το χέρι,

μες στην αμφιβολία,

με μια ερώτηση

να τρέμει στα χείλη,

πόσο ακόμα;

Μας φτάνει η ανάσα;

''Προχώρα ίσια,''

μου είπες,

''η νύχτα πλησιάζει γρήγορα,

μη χαθούμε σε δρόμους

που δεν οδηγούν πουθενά,

μη σπαταλήσουμε τη ζωή μας

ψάχνοντας μια διαδρομή

που θα μας στερήσει

την κορυφή''

Κι εγώ,

κρατώντας το χέρι σου,

έμαθα πως η δύναμη

δεν βρίσκεται πάντα

στα πόδια που αντέχουν,

μα στα δυο χέρια

που δεν αφήνονται

''Μείνε κοντά μου,''

σου ψιθύρισα,

ο άνεμος αγριεύει,

κι οι ψυχές μας

κρέμονται σ’ ένα νήμα,

λεπτό σαν ανάσα,

μα δυνατό

σαν την αγάπη

Κι αν η κορυφή

χαθεί μες στην ομίχλη,

αν η νύχτα σβήσει

κάθε σημάδι,

εμείς θα γίνουμε ουρανός,

θα γίνουμε φτερά,

θα γίνουμε το φως

που ψάχνουμε

Και φτάσαμε!

Μες στην καρδιά της νύχτας,

πατήσαμε την κορυφή,

με τα χέρια ενωμένα

και την ανάσα μας

ακόμη ζεστή

Ο χρόνος έπαψε

να μας κυνηγά,

κι ο άνεμος,

ο άγριος συνοδοιπόρος μας,

έγειρε κουρασμένος

και κοιμήθηκε

στα πόδια μας

Τότε κοιταχτήκαμε,

χωρίς να χρειαστεί

να πούμε λέξη,

γιατί όσα αντέξαμε μαζί

είχαν γίνει ουρανός,

κι όσα φοβηθήκαμε

είχαν γίνει αστέρια

Δεν ανηφορίζαμε

μονάχα για να φτάσουμε,

μα για να γίνουμε

εκείνοι

που δεν φοβήθηκαν να χαθούν,

εκείνοι που κράτησαν

μέσα στην πιο βαθιά νύχτα

την ανάσα της αγάπης

ζεστή,

σαν μικρή φλόγα

που δεν παραδόθηκε

στον άνεμο

Κι αν κάποτε

ο χρόνος μάς χωρίσει

σε δρόμους και σιωπές,

θα θυμάμαι εκείνη την κορυφή,

όπου δυο ψυχές

νίκησαν τη νύχτα

χωρίς να νικήσουν η μία την άλλη

Γιατί η αληθινή κορυφή

δεν είναι εκεί

που τελειώνει η ανηφόρα,

μα εκεί

που, ακόμη κι όταν όλα σκοτεινιάζουν,

κρατάς ένα χέρι

και συνεχίζεις

να πιστεύεις στο φως

© Λαμπρινή Ζαφείρη