Ανατολή και Δύση

Στέκομαι στο μεταίχμιο του ορίζοντα.

Μια διαρκής μετάγγιση μέρας και σκοταδιού.

Μύθος των χαρτογράφων η γραμμή, για να μετρούν αποστάσεις ψυχών.

Ανατολή.

Μια χρυσή υπόσχεση.

Έμβρυο που σπάει τη νύχτα, φωνάζοντας πως όλα αρχίζουν τώρα.

Το πρώτο, άγραφο βλέμμα στον κόσμο.

Η ψευδαίσθηση της αιωνιότητας.

Κάθε πρωί πιστεύουμε πως δε θα πεθάνουμε ποτέ.

Ύστερα, η Δύση.

Η συγχώρεση.

Η πράξη γίνεται στοχασμός.

Το κόκκινο βαθαίνει σε μωβ.

Οι σκιές μεγαλώνουν και οι λεπτομέρειες χάνουν την αιχμηρότητά τους.

Κουβαλάμε την Ανατολή στην ψυχή, όταν ελπίζουμε τυφλά για μια νέα μάχη.

Και τη Δύση στην πλάτη, σαν βαρύ παλτό γεμάτο απομεινάρια όσων ζήσαμε.

Είμαστε φτιαγμένοι από αυτό το εκκρεμές.

Ανάμεσα σε όσα αρχίζουν και σε όσα μας προσπερνούν.

Αιώνια μετέωροι!

Μαρία Σαρρή 🌹