Στέκομαι στο μεταίχμιο του ορίζοντα. Μια διαρκής μετάγγιση μέρας και σκοταδιού. Μύθος των χαρτογράφων η γραμμή, για να μετρούν αποστάσεις ψυχών. Ανατολή. Μια χρυσή υπόσχεση. Έμβρυο που σπάει τη νύχτα, φωνάζοντας πως όλα αρχίζουν τώρα. Το πρώτο, άγραφο βλέμμα στον κόσμο. Η ψευδαίσθηση της αιωνιότητας. Κάθε πρωί πιστεύουμε πως δε θα πεθάνουμε ποτέ. Ύστερα, η Δύση. Η συγχώρεση. Η πράξη γίνεται στοχασμός. Το κόκκινο βαθαίνει σε μωβ. Οι σκιές μεγαλώνουν και οι λεπτομέρειες χάν

ΟΧΙ! Μια επανάσταση που συμβαίνει στα βάθη της συνείδησής σου. Μια πράξη αρχιτεκτονικής όπου ορίζεις τα σύνορα του «είναι» σου. Όταν ο κόσμος σε πιέζει για μια εύκολη υποταγή, το «ΟΧΙ» ορθώνεται σαν οχυρό σου. Με το «ΟΧΙ» προστατεύεις την εσωτερική σου αλήθεια. Αρνείσαι να γίνεις το σχήμα που οι άλλοι σχεδίασαν για σένα. Η ηχώ ξένων επιθυμιών. Το αντίγραφο των δικών τους προσδοκιών. Ένα πιόνι στη ροή τους. Αρνείσαι να γίνεις η συγκατάθεση στη δική σου ανυπαρξία. Λέγοντας «ΟΧΙ

Δε σε περίμενα. Κι όμως σε αναγνώρισα αμέσως. Ήρθες μια συνηθισμένη μέρα, όταν τίποτα…δεν υποσχόταν τίποτα… Όταν η καρδιά μου είχε πάψει να αφήνει την πόρτα μισάνοιχτη. Κι όμως! Ένα βλέμμα σου ήταν αρκετό για να αλλάξει η γεωμετρία του κόσμου. Από αιχμηρά τετράγωνα να γίνει λείος κύκλος. Από τότε οι ώρες έχουν το άρωμά σου και τα απόβραδα κρατούν λίγο παραπάνω φως. Κι εγώ αναρωτιέμαι αν η ευτυχία είναι πράγματι προορισμός ή η στιγμή που μας βρίσκει απροετοίμαστους και μας εκπ

Δεν είναι ο δρόμος δεδομένος. Ούτε κάθε βήμα είναι σίγουρο. Κι αν κοιτάζεις τον ορίζοντα, δεν μπορείς τη μοίρα ν’ αλλάξεις. Ο χρόνος είναι δεδομένος. Μα όχι το πώς θα τον γεμίσεις. Κι αν διαλέξεις τη θάλασσα, πρέπει ν’ αποφασίσεις πώς θα ταξιδέψεις μέσα της. Κι αν είναι δεδομένη η αρχή, είναι το τέλος άγνωστο. Μόνο ό,τι αφήνεις στις ψυχές των άλλων μοιάζει δεδομένο. Τίποτα δεν είναι πραγματικά δικό σου. Ούτε η ανάσα σου, ούτε η στιγμή, ούτε εκείνοι που αγάπησες και νόμιζες

Ένας υπόκωφος, ξερός ήχος, έσκισε τη σιωπή. Σαν, λέει, να έσπασε η τελευταία κλωστή του χρόνου. Ήταν το ρολόι που χτύπησε τρεις. Δεν είπες «αντίο». Τίποτα δεν προμήνυε φυγή. Και ξαφνικά… Μια ηλεκτρισμένη στιγμή. Μια αιφνίδια παύση. Ένας βίαιος ακρωτηριασμός του παρόντος. Ένας κεραυνός σε καθαρό ουρανό. Κι ύστερα… Μια ανάσα μετέωρη. Ένα βλέμμα κλειδωμένο στο πουθενά. Μια άδεια ψυχή. Και το ζωντανό σώμα έγινε μνήμη. Αιωνία… Μαρία Σαρρή 🌹

Εύθραυστη… Σπας! Ναι! Αλλά πριν ακουμπήσεις το έδαφος… Νιώθεις! Η ψυχή σου είναι σαν κλαράκι. Αλλά στα βάθη της είναι σαν τον ωκεανό. Τρέμει! Ναι! Αλλά δεν την κρύβεις. Την εκθέτεις. Μέσα της χωράνε μόνο όσα αντέχουν στα χάδια. Η αγάπη, η αλήθεια, η ευγνωμοσύνη… Σπας! Ναι! Μα δε σε νοιάζει! Γιατί ξέρεις ότι το Φως περνάει πιο εύκολα από τα σπασμένα κομμάτια… Είσαι εύθραυστη! Ναι! Ε και; Πώς σε ήθελαν; Άθικτη; Κενή; Άκαμπτη; Δήθεν δυνατή; Θωρακισμένη με ψέματα; Με τον εγωισμό