Αγκαλιά του Κόσμου & η Γη της Ψυχής

Στην αγκαλιά τη μεγάλη, την αιώνια, πλάθω τη μέρα μου, χτίζω την εποχή. Μες του χρόνου το κύμα, την καθημερινή ζωή, που κυλά, κάθε μέρα απ’ το χθες.

Μάνα Μέρα, ζεστή, με το φως σου αχτίδα, ανοίγεις τον κόσμο, με τη δική σου ελπίδα. Κι εσύ Θάλασσα μπλε, που η αλμύρα σου δάκρυ, ματώνει κι αγκαλιάζει κάθε μακρινή άκρη.

Στη Γη την πλατιά, που η ρίζα μου κρατάει, και των προγόνων ο σπόρος βαθιά ανασαίνει, μα πιο πολύ σε εσένα, Ανάφη μου, μύθο, που γεννήθηκα εκεί, στου Αιγαίου τον πυθμένα. Με τα πιο όμορφα σου, με τη λιτή σου χάρη, με την πέτρα, τον άνεμο, με τη γύμνια, με θρέψες και φύλαξες ό,τι έχω πια.

Και συ Πατέρα Ουρανέ, απέραντη σκέπη, που στέλνεις τον Ήλιο να φέγγει, να βρέχει. Ακόμα κι ο Βοριάς, ο άγριος, ο ψυχρός, μες στην πνοή του κρύβει έναν ρυθμό.

Όλα μαζί, με μιαν αγάπη αληθινή, κατατεθείτε μες την αγκαλιά σας, για να έχω Φως και Ζωή.

Νίκη Σιγάλα ❣️