Έξι αληθινά παιδιά ψυχής...έξι ποιητικές συλλογές 🌹

Έξι ποιητικές συλλογές έχουν ήδη περάσει από την ψυχή μου στον κόσμο. Έξι αληθινά παιδιά, με σάρκα, οστά και άδολη ψυχή.

Έξι φορές και δεν γνωρίζω πόσες δημοσιεύσεις...

Ασταμάτητα, γιατί είναι τρόπος και τόπος ζωής η ποίηση!

Για εμένα είναι και ο μόνος λόγος που ήλθα στον κόσμο ετούτο.

Άπειρες φορές άνοιξα τις πόρτες ενός εσώτερου τόπου, γνωρίζοντας πως από τη στιγμή που κάθε ποίημα που τυπώνεται, κάθε ποίημα που έρχεται σε κοινωνία, παύει να είναι δικό σου.

Προσφέρεται σε όλους.

Διαβάζεται, παρεξηγείται, αγαπιέται, απορρίπτεται, θυμάται...

Κάπου μέσα σε όλα αυτά, συνεχίζει την πορεία του.

Δεν ήταν μια διαδρομή στρωμένη με βεβαιότητες, το αντίθετο θα έλεγα...

Όπου έχω φτάσει , είναι με χέρια βρώμικα από το χωράφι των λέξεων και με ψυχή καθαρή, γεμάτη εκ γενετής θλίψη, μα καθαρή.

Συνάντησα ανθρώπους στο διάβα μου, που μέχρι σήμερα αγαπούν αυτό που είμαι.

Τους ξέρετε όσοι με διαβάζετε.

Είτε γιατί είναι πάντα εκεί, είτε γιατί τους κρατώ πάντα εκεί, γιατί λείπουν...

Είναι περισσότερο ένας μακρύς δρόμος μέσα από νύχτες, αμφιβολίες, απώλειες, έρωτες, σιωπές και εκείνες τις παράξενες ώρες όπου ο άνθρωπος μένει μόνος απέναντι στον εαυτό του και πρέπει να αποφασίσει αν θα σωπάσει ή αν θα γράψει.

Εγώ έγραψα.

Και γράφω...

Κάθε συλλογή που γεννήθηκε είναι ένας μικρός απολογισμός ζωής, μαζί με πλείστα άλλα και αλλά ...

Όχι επειδή προσπάθησα να εξηγήσω τη ζωή, αλλά επειδή προσπάθησα να την μελετήσω μετατρέποντάς την σε ποίηση.

Ο μόνος τρόπος να την αντέξω.

Να κάνω το τραύμα εικόνα, την απουσία στίχο, τον θάνατο παιδεία, τον έρωτα μνήμη και τη μνήμη κάτι που να μπορεί να ταξιδέψει στα πελάγη της ομορφότερης και πιο άγριας θάλασσας..

Σήμερα κοιτάζω πίσω και βλέπω έξι βιβλία.

Δεν βλέπω αριθμούς.

Βλέπω εποχές του εαυτού μου.

Βλέπω τον άνθρωπο που ήμουν όταν ξεκίνησα μόνος.

Τον άνθρωπο που χάθηκε κάπου στη διαδρομή. Και εκείνον που, παρά τις απώλειες, τις διαψεύσεις και τις σιωπές, εξακολουθεί να κάθεται απέναντι από μια λευκή σελίδα και να πιστεύει πως υπάρχει ακόμη κάτι που δεν έχει γραφτεί με τρόπο μοναδικό.

Και υπάρχουν πολλά ..

Ίσως τελικά αυτή να είναι η αληθινή διαδρομή ενός ποιητή.

Όχι πόσα βιβλία έγραψε.

Αλλά πόσες φορές χρειάστηκε να πεθάνει και να ξαναγεννηθεί για να γράψει το επόμενο.

Και κάπου εδώ, ενώ η έκτη διαδρομή έχει ήδη βρει τον δρόμο της προς το σύμπαν, νιώθω πως κάτι ακόμη στέκεται σιωπηλά στην άκρη του ορίζοντα.

Δεν θα πω περισσότερα...

Άλλωστε, ορισμένα πράγματα δεν ανακοινώνονται!

Έρχονται!

Και όταν έρθουν, ανοίγουν μόνα τους τις σελίδες τους.

___

Βασίλης