Ένας σκλάβος μιας οθόνης Ήρθαν μια μέρα ξαφνικά, σαν ορυχεία πολύ βαθιά, τηλέφωνα τύπου κινητά.   Με οθόνες μαγνητάκια σε τραβάνε σαν… μεταλλικά κομματάκια, μεσ’ της οθόνης τη σκλαβιά.   Με τις ώρες τη κοιτάς. Άνθρωπε μην σταματάς. Ένας εγωκεντρισμός ξεκινά. Γιατί απ’ όλους λαχταράς, να σε κοιτάνε με μάτια ανοικτά· Διόλου δε θες με τη καρδιά.   “Χρήσιμος” θέλεις να φανείς, πως της τεχνολογίας είσαι εσύ! Βίντεο, βιντεοκλήσεις… θες να δεις, κυρίως τα μέσα της κοινωνικής, τάχατε