Άπειροι Αύγουστοι...

Μη μου μιλάς με λέξεις μισές

ούτε με φράσεις κρυμμένες

μέσα στα ρημαδιασμένα

αποσιωπητικά.

Έχε τη δύναμη να στέκεσαι 

με το νου, και να 

αποτελειώνεις,ότι ξεκίνησες.

Μη μιλάς γρήγορα,ενοχλείς 

το μυαλό μου.

Η δική του ατμόσφαιρα

νιώθει ζάλη. 

Ανούσιες  συζητήσεις.

Εν όψει του Αυγούστου,

προτιμώ τα κεντίδια που αφήνει 

η  ματιά μου στον ουρανό, ψάχνοντας ανάμεσα στα άστρα

να βρω τα οδυνηρά μου όνειρα.

Μη μου μιλάς καθόλου γιατί ματώνουν τα άμοιρα φωνήεντα.

Τι ξέρεις από αναμνήσεις;

Τι  ξέρεις μοίρα από τ' αγέρι;

Το λιμάνι της ψυχής μου

απάνεμο δεν είναι.

Αναπνοή δίνει το οξυγόνο,

στη ζωή ...

δίνει ψυχή ίσα να μένω συντονισμένη στις συχνότητα

του θέρους.

Χωρίς να θεσπίζω το νόμο

του λαμπερού Αυγούστου.

Για αυτό απαιτώ να  μη μου ματώνεις τις λέξεις.

Άπειροι οι Αύγουστοι,

θα περάσουν στην αιωνιότητα.

Εύα Αλιβιζάτου 🌹