WINDA

❤️💯

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί μια ακόμα περιπέτεια του ελληνοπολωνού δικηγόρου Πιότρ

Κοιτάζω από το παράθυρο του γραφείου μου όλη την πόλη, όλα φαίνονται τόσο μικρά από εδώ πάνω, όχι δηλαδή ότι και το γραφείο μου βρίσκεται στον υψηλότερο όροφο, αλλά και πάλι κάνει τα πάντα να φαίνονται τόσο μικρά, κοιτάζω μέσα από το πουκάμισο μου το μενταγιόν που φοράω, ατσαλένιο, η Ήβη μου το χάρισε λίγους μήνες μετά την λήξη της δίκης, από τότε θελήσαμε και οι δυο μας να κρατήσουμε στενές επαφές, όχι μόνο για να είμαι δίπλα της σε ότι ζήτημα θα είχε προκύψει, αλλά και κάτι περισσότερο από αυτό.

Κάνει κρύο σήμερα, για είμαι ειλικρινής αυτή είναι η αγαπημένη μου εποχή του χρόνου, δεν ξέρω γιατί νιώθω έτσι, κάνω ένα βήμα πίσω, για λίγο μου φάνηκε πως είδα την Ήβη να περιπλανιέται σαν σκιά μέσα στο γραφείο μου, σχεδόν την ακούω, το γέλιο της, όλα της ηχούν μέσα στα αυτιά μου, είναι τελικά αυτό που λένε, ότι σε οτιδήποτε το κάνεις πρώτη φορά το θυμάσαι μετά συνέχεια.

Τρίβω τα μάτια μου θέλοντας να συγκεντρωθώ και να τελειώνω την δουλεία μου γρήγορα, θέλω να πάω σπίτι επιτέλους να ηρεμήσω, το έχω ανάγκη όσο τίποτα άλλο…

Φτάνει μεσημέρι, επιτέλους μπορώ να γυρίσω σπίτι μου, πηγαίνω στο ασανσέρ και κοιτάζω την αντανάκλαση μου στον καθρέπτη, η κούραση η ίδια, ανοιγοκλείνω πάλι τα μάτια μου και την βλέπω, πίσω μου ακριβώς..γυρίζω απότομα το βλέμμα μου..

Δεν είναι όμως εκεί, γιατί να μου συμβαίνουν όλα αυτά? Έχω αρχίσει να φοβάμαι…

Winda= ανελκυστήρα

Ζωή Συμεωνιδη 💕