Θυμάσαι τότε...

θυμάσαι τότε

Θυμάσαι τότε

που δεν υπήρχε «πριν»

ούτε «μετά»

παρά μόνο ένα τώρα,

που μας κατάπινε

Θυμάσαι τότε

που δεν ήμασταν πρόσωπα

αλλά κάτι ακαθόριστο

μια σκιά, ίσως, που δοκίμαζε

να γίνει σώμα

Θυμάσαι τότε

που ο χρόνος

δεν μετρούσε·

μόνο φθειρόταν

πάνω μας

Θυμάσαι τότε

που η σιωπή

δεν ήταν έλλειψη

αλλά απάντηση

και τώρα…

μετράμε

χωρίς να ξέρουμε,

γιατί μιλάμε

χωρίς να αγγίζουμε τίποτα,

τα σώματα υπάρχουν

μα δεν κατοικούνται

κι εκείνο το «τότε»

επιστρέφει

όχι σαν μνήμη

αλλά σαν ρωγμή

μέσα σε ό,τι νομίζαμε

πως είμαστε

θυμάσαι τότε

ή το επινόησα,

για να αντέξω το τώρα…

Μαρία Καραθανάση 🌹