Η ζωή είναι λίγη

Η ζωή είναι λίγη

Η αίθουσα άδεια με φώτα σβησμένα

κι εγώ στην πλατεία με μάτια κλαμμένα.

Θέατρο παίζεις, καρδιά μου, σε κρύα σκηνή.

Σφίγγεις τα χείλη σαν ζωγραφιά σινική.

Φοράς το μαύρο παλτό και φιλέ στη ψυχή

και φυσάει βοριάς και πέφτει η βροχή.

Τα ρολά τραβηγμένα, μα ο πόνος τρυπώνει,

τις ρωγμές της ψυχής σου η θλίψη μπαζώνει

και το νου σου παγώνει της σιωπής η κραυγή... 

Κάτοικος είσαι, να ξέρεις, μιας γης πολικής... ! 

Τρέξε και βγες, καιρός, να ξεφύγεις...!

Απ' την ψυχή σου τον ήλιο μην κρύβεις! 

Του παλιάτσου τα ρούχα σου πέτα!

Έξω ο κόσμος, για δες τον, γελάει, 

φοράει τη χαρά, την ελπίδα στα πέτα! 

Υποφέρει, μα αυτός τραγουδάει.

 Σφυρίζει, η ζωή είναι λίγη!..

Τα κορμιά του δονούν του Έρωτα ρίγη.

Μπες κι εσύ μες του κόσμου το πλήθος

κι έλα χώσε λουλούδι στο στήθος! 

Πες κι εσύ, η ζωή είναι λίγη 

και να νιώσεις στα μέλη σου ρίγη.

Της καρδιάς ν' ακούς τον παλμό,

το δικό της να πιάσεις ρυθμό.

Με δυο σι ντο νότες στο πιάνο,

στης χαράς το πεντάγραμμο πάνω,

της αγάπης να παίξεις σκοπό

και μετά πες, Ζωή, σ 'αγαπώ!...

Λιλή Βασιλάκη Δαφερέρα