Ο χρόνος σαν τη λεύκα, με σκληρό, ατρόμητο κορμό, τρώει λαίμαργα ότι φυτρώνει γύρω του, στον ίσκιο του η ζωή δεν μπορεί να σταθεί, την κατσιάζει, τη μικραίνει σαν φυσαρμόνικα, τη μαραζώνει και την αποτελειώνει. Πως ν´αλαφρωθεί η ζωή από τον ίσκιο του χρόνου που με αόρατο σκοινί τη δένει και τη στραγγαλίζει? Πυργώνεται πάνω της και της κλέβει λίγο λίγο τον ήλιο και στο τέλος τη σταματά σε ακατάπαυστη έκλειψη, τη ρίχνει στο σκότος. Ένας βουλισμένος, αέναος πόλεμος του χρόνου κα

Τα όνειρα μας στο σκοτάδι ερημικά, στη λήκυθο της Ιστορίας αιχμάλωτα. Τα συναισθήματα μας σπαραχτικά, στου χαμού την άβυσσο ευάλωτα. Τα δεκάτισε η φαύλη αισχρότητα, σιγολιώνουν σαν δακρυστάλαχτα κεριά. Τα επισκίασε η σκαιή δολιότητα, πονόφυρτη πικραλίδα στην καρδιά. Του έρμου κόσμου τα πολύπαθα δεινά, κατασπαραγμένα, θλιμμένα πουλιά. Της αμείλικτης εξουσίας τα θεριακά, στο λαιμό, μας πέρασαν πνιγηρή θηλειά. Κεφαλοκαύκια που άχυρα γεμίζουν, τα αρπαχτικά γεράκια αθώων ψυχών αν

Ναυαγός ο έρωτας σε αλίμενο καρνάγιο, αλιεύει την αγάπη σε ανέβρετο ναυάγιο. Το άγρυπνο φεγγάρι τρυπάει το θόλο του ουρανού! Μην σπάσουν τα φρένα της καρδιάς στο τρέμουλο της άλιας ερωμένης. Στις δίπλες των κυμάτων πεταλουδίζουν ανθέμια τα αμάλαγα φιλιά. Ταξιδεύουν τα εύθρυπτα όνειρα με τα μελτέμια στο χόλιασμα της γλαυκής. Οι δειλινές καρδιές αλμυροφιλούν ανεμόσειστα τα κοχύλια και τα κοράλλια στα βάθη του Αιγαίου που λησμονήθηκαν και αγαπήθηκαν αλάρωτα! Τοξότης ο έρωτας σ

Ο γλυκύτατος σκιρτημός του έρωτα, χελιδονίζει στην καρδιά. Δέντρο φορτωμένο καρπούς που λυγίζει από το βάρος θέλγει να τον τρυγήσεις. Ο ίμερος βογγά στα στήθη, ερωτικά τερερίσματα, σε αλλόφρονα χορό στο τρικύμισμα του ονείρου, μαυλιστική μελωδία που φουρφουρίζει στο κορμί. Με ποιητική έξαρση πλάθει έναν κόσμο, μια αγάπη που να μην εξευτελίζει την καρδιά, να μην την ντροπιάζει, να μην υποτιμά τη δύναμη της, να μην πληγώνει την αξιοπρέπεια της. Νιώθεις τον ίσκιο του πλάι σου, ο

Όλγα Τρυφωνίδου Ζώγλη Κυματίζει η γαλανόλευκη η Αθάνατη Σημαία στην υπώρεια,στο ριζοβούνι και στο καταράχι του αοριού, στην αετοράχη της Ένδοξης Πίνδου! Τιμή και δόξα στην Ηρωική Γενιά των Αγωνιστών του Σαράντα που βροντοφώναξαν την ιαχή: ΑΕΡΑ που έριξαν στον Αγώνα τη ζωή και την ψυχή τους. Τέλεψαν το χρέος προς την Πατρίδα με πείσμα και με αυτοθυσία και αγωνίστηκαν για τη Λευτεριά απέναντι στην ιταλική κατοχή! Τα λιοντάρια της Λεβεντιάς άναψαν τη δάδα της Λευτεριάς. Οι ή

Και ποιός δεν την έχει βιώσει; Σε φιλικές, ερωτικές, συγγενικές, αδελφικές, συναδελφικές σχέσεις… Στα ονειροχαλάσματα, στους ονειροκτόνους της ζωής συνεχίζουμε με την ανείπωτη αλκή της αγάπης! Ονειροπόλοι, αλλοπαρμένοι, λαβωμένοι πετάμε με τα φτερά της αγάπης, με την άσβεστη φλόγα της ψυχής! Είμαστε η ελπιδοφόρα σχισμή της σιωπής που βιώνουμε! Όσο κι αν μας σταυρώνουν, εμείς θα ανασταινόμαστε! Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ Βαθύσκιωτος ο πόνος όταν αγοράζεις αγάπη, όπως

Δεν μου έδωσες την ανάσα σου, ήσουνα μια ψευδαίσθηση. Ένα όνειρο που θόλωσε κι εχάθη. Ήσουνα μια ματαιότητα που με τον αλίπλοο Βοριά αλάργεψες κι εχάθης. Να σκορπιστείς στις παρυφές του ονείρου. Να χαθείς στην αίσθηση του απείρου, στην ατραπό του ορίζοντα. Από τα παλλόμενα στήθη μου να διώξω το λυκηθμό, με γέλασες αγάπη κι ας ήσουνα μεγάλη!!!❤️ Όλγα Τρυφωνίδου Ζώγλη 🍁

Εσύ, ο πιο τρανός καημός μου, θαμπή σκιά μιας φλόγας στα σκιασμένα όνειρα. Στέκω στην αιμασιά, στου δρόμου την ερμιά κι η καρδιά σου...

Άνθρωποι δολεροί με χέρια ακάθαρτα, αρματωμένοι με την πύρινη λαίλαπα αφανίζουν κάθε μορφή ζωής. Τη ρίχνουν στα γκρεμνά, στου Κακού το...

Ήρθε ο Σεπτέμβρης ο αμπελοτρυγητής, του μελαγχολικού Χινοπώρου ταξιδευτής, να γιομίσει τα κοφίνια ζουμερά σταφύλια να μεθύσει με σαλό...

Ηλιοκαμένο έρωτα έβαψες το φιλί σου της μάγισσας θάλασσας αλμύρα το κορμί σου. Του φεγγαριού αστραψιά έκαιγε στο βλέμμα σου, του...

ΜΕ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ Με τα φτερά του έρωτα τραγουδώ, με το ειλητάριο των στίχων μου. Ελαφροπατάς στα στήθη μου, σαν ρυάκι κυλάς στην...

Εσύ, ο πιο τρανός καημός μου, θαμπή σκιά μιας φλόγας στα σκιασμένα όνειρα. Στέκω στην αιμασιά, στου δρόμου την ερμιά κι η καρδιά σου...

Φοιβόληπτο κι αυτό το δείλι στο βαθύ κόκκινο του έρωτα, αψιώνει στην κλώση της αγάπης. Χόλιασε ο ορίζοντας της μνήμης ουρανό και θάλασσα....

Όλγα Τρυφωνίδου Ζώγλη 🌹 Κρίνανθα της άμμου, ανομολόγητοι πόθοι, στον κόρφο της θάλασσας. Κατάρτια των ονείρων, άκαμπτα, απόρθητα,...

Η ποίηση, περιπλανώμενη ερωμένη, με τους καημούς παλεύει, με τα αξημέρωτα όνειρα ανασαίνει την αγάπη. Τα θέλω της καρδιάς να προτάξει να...

Σ´αγκαλιάζω ασπαίρον κύμα που καλπάζει και την ψυχή αγιάζει. Στην περιδίνηση του πάθους περιοδεύει ο πυρακτωμένος ίμερος, φλοισβίζει στην...

Τηρούμε το αντέτι με τρέλα. Ακόμα θυμάμαι τη Σμυρνιά γιαγιά, τρέξε Όλγα, τσερκένι αμόλα, πήχτρα το παιδολόϊ στην αμμουδιά. 'Ολοι αντάμα...

Ο αλλοπαρμένος έρωτας, πνοή ουράνια, ορμάει μέσα από τους κύκλους του ήλιου, αρπάζει το αγρίμι του ανέμου, το Μαΐστρο και ξεχύνεται στην...

Στην καρδιά μου ζεις μόνο εσύ. Εσύ, που θέριεψες τα πάντα μέσα μου. Εσύ, που μου έδωσες το αμάλαγο φιλί. Εσύ, που μου έδωσες το λυτρωτικό...