Υπάρχει μια γη κάτω στα πόδια μου. Πότε λουλούδια και πότε λάσπες. Και οι μέρες μου αργά κυλούν. Πότε σκοτεινές και πότε άσπρες. Εκεί γύρω ολημερίς στρέφομαι. Tα βήματά μου χορός πάνω σε χώμα. Κι οι δρόμοι μου, δρόμοι της γης. Από τη γη μου χαίρομαι, τρέφομαι, και ζω ακόμα. Όλα τα έχω εκεί κι η αγάπη μου χάρτινη βάρκα αιθεροβατεί …εκεί Όλα η γη μου.. και κρεββάτι νεκρικό στην θανή μου. Ελπίδα δεν έχω καμιά και διαφυγή. Έπαψα Δεν γυρεύω. Τα μάτια μου ξέχασα Να σηκώνω ψηλά ή

Πάντα ζεστή η μνήμη και η καρδιά γεμάτη αγάπη και ευγνωμοσύνη, για τις γυναίκες, που μας στήριξαν στην ζωή, που μας ανάθρεψαν, μας διδαξαν ήθος και αρχές, που ονειρεύτηκαν μαζί μας και στάθηκαν δίπλα μας και μας συμπαραστάθηκαν Ευχαριστώ τον Θεό, που μου έδωσε την μάνα μου Μαρία και την γιαγιά μου Φανή!!! Απέραντη ευγνωμοσύνη ΝΑ ΠΩΣ ΜΕΓΑΛΩΣΑΜΕ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ σε όλες τις ηρωϊδες γυναίκες, τις αγωνίστριες της ζωής. Θεοφανώ Θεοχάρη 🌹

Ποιος είπε πως δεν σε αγάπησα; Σε αγάπησα με μια λαχτάρα ατέλειωτη και μ΄ ένα καρδιοχτύπι... Ανάσα μου! Τρέμει από πόθο η ψυχή στο άκουσμά σου. Σαν φλόγα στ΄ αγέρι σβήνω... Χάνομαι στο αγκάλιασμά σου, Ψάξε με αγάπη μου. Μη σταματάς να με ζητάς... Μοσχοβολιά του κρίνου, λαχτάρα μέθης, προσμονή γλυκόπιοτου οίνου... Αργήσαμε αγάπη μου... Έρχεται πάλι η άνοιξη! και θέλω να είμαστε αγκαλιά σαν τα πουλιά. Θέλω αμέτρητα να μετρώ φιλιά, κάτω απ΄ την ανθισμένη κερασιά. Γέμισε με χαμό

Θα ΄ρθει μια άνοιξη καλή. Ανάγγελός της το πουλί, γλυκά και ερωτικά, που κελαηδάει. Θα ΄ρθει μια άνοιξη καλή. Ανάγγελός της το πουλί, της φύσης μυστικά, σου μαρτυράει. Θα δεις τον ήλιο φιλικό, να ανατέλλει απ΄το βουνό, μια χρυσαυγή, γλυκά να σε φιλάει. Θα ΄ρθει μια άνοιξη καλή. Θ΄ ανθοφορέσει το κλαδί. Ολάνθιστη η γη θα σου γελάει. Το αεράκι απαλό, χορό θα στήνει στο γιαλό. Τραγούδι χαρωπό θα τραγουδάει. Και μια ανθισμένη μυγδαλιά, που χτίζουν τα πουλιά φωλιά, π΄ ανθεί μόνο

Στα μονοπάτια του χρόνου επιβάτες νέοι κι ωραίοι κι αγνοί τότε... και με φτερά τσακισμένα στις γερμένες τις πλάτες τώρα.. και κάθε ώρα, μετράμε τα σημάδια του χρόνου και πάμε.. Χαμένοι στο λαβύρινθο των καιρών και του πόνου κρυφού συντρόφου και μόνου Θιασώτες μιας ασήμαντης και θλιβερά αδιάφορης ζωής, κοινοί, όπως και όλοι οι άλλοι, με όλον τον κόπο και την ζάλη της επιβίωσης, σαν ασθενείς θανατηφόρας ίωσης, στην κλεψύδρα μέσα μετράμε τον χρόνο, που φεύγει, τον χρόνο, που μέν

Πυκνό το σκοτάδι κι ατέλειωτη η νύχτα, για όσους ονειρεύονται καινούριους κόσμους. Δύσβατοι δρόμοι κι αργεί να χαράξει Θεέ μου. Πόσοι αγώνες και αίμα! Πόση Ελπίδα και πόσο ψέμα! Αναλώσιμοι όλοι. Και μιας χρήσεως σόλι ο λαός μας, στη νέα τάξη πραγμάτων. Στον βωμό των ονείρων και εθνικών οραμάτων. Από τον Τούρκο Αγά, στον Έλληνα και Ευρωπαίο αφέντη. Στον άγνωστο, δυνατό και κακό δυνάστη. Χώρες και χώρες.. Χωριά και πόλεις και το κλεινόν άστυ. Κι αν μέσα στην δίνη των καιρών και

Κι ήσουν ανείπωτα ωραίος κι εγώ να σ΄αγαπώ, έτσι ακατάλυτα κι αιώνια στο κάθε λιόγερμα. Στις φωτεινές σου μέρες και σε νύχτες πανσέληνες. Μ ένα λουλούδι στα μαλλιά σου. Και να σου τραγουδώ.. Κι ήσουν ανείπωτα ωραίος. Κι εγώ να σ΄ αγαπώ. Έτσι θερμά, ακατάλυτα στο κάθε λιόγερμα σ’ ανατολή, δύση κι ερέβη, σε μέρες φωτεινές. Έτσι η ψυχή να σε γυρεύει και να σε αγαπώ.. Έτσι αιώνια. Θεοφανώ Θεοχάρη 🌹

Τ΄ Αργείτικο, το ουρανικό φεγγάρι, Η πλατειούλα, ο δρόμος, τα στενά, Κάτι απ΄ την καρδιά μου έχουν πάρει Κάτι με δένει και πίσω με γυρνά. Γλυκά μου πρόσωπα αγαπημένα, Σπίτια παλιά στον χρόνο αφημένα, Φωνές ιδανικές, π΄ ακόμα ηχούνε, Με τα παλιά αγαπημένα λόγια. Και με τραγούδια, που με συγκινούνε, να γυρίσω πίσω με καλούνε. Τ΄ Αργείτικο το ουρανικό φεγγάρι, της Κυριακής η βόλτα, η χαρά μου, Μένουν παντοτινό μου θυμητάρι κλεισμένα στην καρδιά και στ΄ όνειρά μου. Θεοφανώ Π. Θεο

Σαν αύριο πριν 85 χρόνια ακριβώς, 28 Οκτωβρίου 1940, ο ηγέτης της Ελλάδας Ιωάννης Μεταξάς ορθώνει το ανάστημα του εκπροσωπώντας την συντριπτική πλειοψηφία του Ελληνικού λαού και απορρίπτει το ιταλικό τελεσίγραφο παράδοσης της χώρας, λέγοντας το μεγάλο και ιστορικό «ΟΧΙ» Έλληνες Χρόνια πολλά και ελεύθερα. Ζήτω η 28η Οκτωβρίου! ΥΠΕΡ ΤΗΝ ΝΙΚΗΝ Η ΔΟΞΑ Τίποτε ξένο δεν ορέχτηκε ο Έλληνας ποτέ του! Άλλων Πατρίδα, ξένη γη, πλούτη, από ίδρωτα ξένα, δεν ζήλεψε. Κι αν δυνατός, του αδύνα

Έκρυψα στις τσέπες μου δυο χούφτες ήλιο, την ανάμνηση του αλμυρού νερού και του γλυκού φιλιού στα χείλη. Λίγο κύμα, λίγο ουρανό και μια...

Αιγλήτης ήλιος, λαμπερός και φωτοβόλος, ακτινοβόλος μεσουρανούσε, σε γαλανό ουρανό. Κι ένα κοπάδι λευκά πουλιά της λίμνης πετούσε και που...

Μέσα στο μπλε του ουρανού και στην γλυκιά λευκαύγεια, βαθυπράσινη λίμνη, ακύμαντη η ματιά σου. Σαγηνευμένη απ΄ το φως ξεχάστηκα. Και τώρα...

Αναποφάσιστος σιωπάς, σαν το πουλί στο σύρμα πάνω. Μια μπρος, μια πίσω να κοιτάς.. -«Να μ΄αγαπάς, να μ΄αγαπάς. Να μη σε χάνω.» Έτσι...

Ήσουν ανείπωτα ωραίος. Έλαμπες όλος λευκό φως. Αρχαίος Θεός είπα, πως είσαι, ή των πιστών γλυκός Χριστός! Να ήμουν Παναγιά στην αγκαλιά...

Αληθινή ιστορία 🌹 Μια φορά κι έναν καιρό το 1973, αν θυμάμαι καλά, σε μια γειτονιά του Άργους Ορεστικού, κοντά στην πλατεία, ζούσαν δύο...

Ο ουρανός χαμένος στην ομίχλη Πού πήγε εκείνος ο ουρανός.. Ο όμορφος αλογάριαστος Έρωτας.. Θέλω να φωνάξω, μα δεν χωράει τόσος πόνος στην...

Ν Α Ε Ρ Θ Ε Ι Σ Μ Α Ν Α (ΡΟΝΤΕΛΟ-ΚΥΚΛΩΤΟ) Να έρθεις σε ένα όνειρο της νύχτας μου μαγικό. Στο σπιτικό μας να σε δω, να ζυμώνεις στην...

Ανάμεσα από ψηλά βουνά κι κορυφές μελένιες, ανάμεσα από καστανιές με εύσκια φύλλα, μέσα απ΄ ισκιοφόρους δρύες, ο φλοίσβος των ήρεμων...

Σε κάλεσα Κύριε κ΄ ήρθες. Και γέμισε γύρω μου φως. Και ανθίσανε τριγύρω μου, κρίνα, λουλούδια κι ελπίδες και αναρωτιόμουνα: -Πως; Κι είχα...

Ο Απρίλης είναι μήνας των λουλουδιών. Ας τον υποδεχτούμε φίλοι μου με ένα ποίημα του τύπου " Ρένκα" με 6 "Τάνκα". ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΕΣ ΑΠΡΙΛΗ...