Είναι ένα ταξίδι, που το ζήτησες. Μπροστά μόνο ο κανόνας ορίζει. Σου τραγουδούν Σειρήνες αλήτισσες πόθους, που η ζωή δεν σου χαρίζει. Σαν σε μονόδρομο παγίδες και άθλοι και λάθη ακριβά και πολύτιμα. Στην μοίρα σου υπάρχουν άνθρωποι άθλιοι. Σε πληγώνουν και θέλουν αντίτιμα. Βλέπεις σιωπηλά να φεύγουν τα χρόνια. Σαν πλοία με σηκωμένες άγκυρες. Μαντήλι άσπρο στα μαλλιά τα χιόνια. Μόνος με ελπίδες πλάνες και άκυρες.. Πώς να μακρύνεις την ζωή, που φεύγει; Σε ποιες λέξεις υπακούει

Κλείσαμε χωρίς ένα σ΄ αγαπώ Μου΄ πες τάχα: «-θα τα πούμε» Και ψάχνω τώρα στο κενό Τυχαία στον δρόμο να συναντηθούμε! Έρημο το δρομάκι το στενό Και φως το παραθύρι σου δεν έχει -Που βρίσκεσαι, ρωτάω και πονώ Χωρίς εσένα η καρδιά μου δεν αντέχει! Ξεχάστηκαν οι όρκοι, που μου έδωσες Μάγισσες σου σβήσανε την μνήμη κι η αγάπη σβησμένο κρασί, που νέρωσες, διαμάντι, που το πέταξες σε λίμνη.. Πόσο κρατάει αυτή η άρνηση; Χρόνια μπορώ να περιμένω Αρκεί να ξέρω, πως θα΄ρθεις και το κομμ

Μέθυσε θαλασσινό πόθο η ψυχή μου, για χώρες μυθικές, που νοσταλγήσαμε. Μέσα στο αίμα μου η δίψα της φυγής. Σαν Ποιητής ταξιδευτής και Οδυσσέας π΄ αναζητά τον ρυθμό του φλοίσβου. Θαλασσινό τραγούδι της η μακρινή βοή της. Έρωτας είναι η θάλασσα. Το κύμα το αλμυρό στην αμμουδιά. Κομμάτι της ψυχής μου, Ερωμένη, Μάνα, Γοργόνα Παναγιά. Πολεμική, Θηλυκιά και Παρθένα, Απέραντη και ανεξάντλητη. Έρωτας είναι η θάλασσα. Μεταλαβιά ιερή, το αλμυρό νερό της. Σαν τα πουλιά, που ακολουθάνε,

Πουλιά, που πέταξαν, ξανά τα λόγια. Άδεια φωλιά και πάλι η αγκαλιά μου. Ψεύτη σε λεν της ζωής τα ρολόγια. Κλαίνε τα όνειρα στην κάμαρά μου. Μου γράφεις, τάχα αγάπης ποιήματα και με γλυκόλογα αποκοιμιέμαι. Μ΄ αγάπες σκόρπιες, φιλιά κι αισθήματα, ξυπνώ και κοιμάμαι και ξεγελιέμαι. Τα ψεύτικα τα σ΄ αγαπώ πιστεύω. Μα φεύγεις κι έρχεσαι και όλο φεύγεις. Κι ενώ πιστά, σαν Θεό σε λατρεύω, την μια μ΄ αγαπάς και δυο μ΄ αποφεύγεις. Έλα και μείνε, για πάντα κοντά μου. Αστέρι γίνε κι ε

Μήν τρέχεις...δεν μπορείς να ξεφύγεις... Κτήμα σου είναι ,ότι μέσα σου κρατάς... Ν’αντέχεις το βάρος της συνείδησης, κι αν συνηδητοποιήσεις πώς δεν μπορείς, παραδέξου και γίνε φίλος του εαυτού σου.... Μίλησε του,ξεχώρισε τα σωστά και τα λάθη του, πάρε τον μιά ζεστή αγκαλιά και προχώρα μαζί του... Μαζί θα διαβείτε το ποτάμι,εσύ και ο εαυτός σου... Σωσίβιο μην περιμένεις...αντάμα θα κολυμπήσετε μέχρι να βρείτε το απάνεμο λιμάνι.... Ποτέ δεν μπορείς να του ξεφύγεις , με τα καλά

Μυρτούλα, π΄ ευωδίαζες, νιάτα και ομορφιά και άνθιζες κι ομόρφαινες, σα να ΄σουνα Μυρτιά, της Αφροδίτης ιερό, άνθος αγαπημένο, πανέμορφο και ευωδιαστό, της μάνας λατρεμένο. Μυρτούλα, που επόθησες τον κόσμο να γνωρίσεις, είναι ο κόσμος μας κακός, προκλήσεις να αγνοήσεις! Πουλάκι π΄ άνοιξες φτερά, μακριά απ΄την φωλιά σου, σε παραφύλαγαν θεριά. Φύγε πουλάκι, βιάσου.. Ρόδο του Απρίλη όμορφο, ανάγκαθο και αγνό, κακοί σου στήσαν άρκυες ταξίδι αλαργινό. Σε άλλου

ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ (Χαϊκού 5,7,5) ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ Τ΄ άχραντα πάθη λαμπροφορούν του Χριστού την Ανάσταση. ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ Τα πόδια πλένει ο ταπεινός Δάσκαλος των μαθητών του. Μυστικός Δείπνος. Αγάπη στον Άνθρωπο, θα πει θυσία. Ιούδα φιλί! Τριάντα αργύρια φέρνουνε τύψεις. Ποτέ μη δώσω Χριστέ μου, σε άνθρωπο φιλί προδότη. Καμιά ανάγκη μη γίνει άρνηση σε ό,τι αγαπώ. Άπιστος Πέτρος μη γίνω ποτέ Θεέ, μη Σε αρνηθώ. Θεοφανώ Πασχ. Θεοχάρη 🪽

Η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 21 Μαρτίου, τιμά μία από τις πιο πολύτιμες μορφές πολιτιστικής και γλωσσικής έκφρασης και ταυτότητας της ανθρωπότητας. Π Ο Ι Η Σ Η Κι αν η ομορφιά των λουλουδιών όλη είναι στα άνθη, η ομορφιά του κόσμου είναι μια ευγενική σκέψη, που χορεύει σε γλυκούς ήχους. Είναι η αρμονία των λέξεων και των γραμμάτων η συμμόρφωση. Είναι το όμορφο και βαθύ συναίσθημα, που γίνεται σειρά γραμμάτων και στίχοι κι οι φθόγγοι χτενισμένοι,

Καλοκαίρι, χειμώνας. Αγωνία κι αγώνας. Ένα γέλιο και κλάμα και τραγούδι αντάμα. Κι είναι δύσκολοι χρόνοι. Όλο δάκρυ και πόνοι. Μια ελπίδα ανθίζει. Όνειρα νανουρίζει. Κι η αγάπη μεγάλη, σαν της γης την αγκάλη. Το καράβι σαλπάρει. Κι όλο κάτι θα πάρει. Κι όλο πάει κι αλαριεύει, κι η ζωή λιγοστεύει. Ένα άσπρο μαντήλι χαιρετάει στο δείλι. Και μια ζέστη, μια κρύο. Καλημέρα κι αντίο. Θεοφανώ Π. Θεοχάρη 🌹

Υπάρχει μια γη κάτω στα πόδια μου. Πότε λουλούδια και πότε λάσπες. Και οι μέρες μου αργά κυλούν. Πότε σκοτεινές και πότε άσπρες. Εκεί γύρω ολημερίς στρέφομαι. Tα βήματά μου χορός πάνω σε χώμα. Κι οι δρόμοι μου, δρόμοι της γης. Από τη γη μου χαίρομαι, τρέφομαι, και ζω ακόμα. Όλα τα έχω εκεί κι η αγάπη μου χάρτινη βάρκα αιθεροβατεί …εκεί Όλα η γη μου.. και κρεββάτι νεκρικό στην θανή μου. Ελπίδα δεν έχω καμιά και διαφυγή. Έπαψα Δεν γυρεύω. Τα μάτια μου ξέχασα Να σηκώνω ψηλά ή

Πάντα ζεστή η μνήμη και η καρδιά γεμάτη αγάπη και ευγνωμοσύνη, για τις γυναίκες, που μας στήριξαν στην ζωή, που μας ανάθρεψαν, μας διδαξαν ήθος και αρχές, που ονειρεύτηκαν μαζί μας και στάθηκαν δίπλα μας και μας συμπαραστάθηκαν Ευχαριστώ τον Θεό, που μου έδωσε την μάνα μου Μαρία και την γιαγιά μου Φανή!!! Απέραντη ευγνωμοσύνη ΝΑ ΠΩΣ ΜΕΓΑΛΩΣΑΜΕ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ σε όλες τις ηρωϊδες γυναίκες, τις αγωνίστριες της ζωής. Θεοφανώ Θεοχάρη 🌹

Ποιος είπε πως δεν σε αγάπησα; Σε αγάπησα με μια λαχτάρα ατέλειωτη και μ΄ ένα καρδιοχτύπι... Ανάσα μου! Τρέμει από πόθο η ψυχή στο άκουσμά σου. Σαν φλόγα στ΄ αγέρι σβήνω... Χάνομαι στο αγκάλιασμά σου, Ψάξε με αγάπη μου. Μη σταματάς να με ζητάς... Μοσχοβολιά του κρίνου, λαχτάρα μέθης, προσμονή γλυκόπιοτου οίνου... Αργήσαμε αγάπη μου... Έρχεται πάλι η άνοιξη! και θέλω να είμαστε αγκαλιά σαν τα πουλιά. Θέλω αμέτρητα να μετρώ φιλιά, κάτω απ΄ την ανθισμένη κερασιά. Γέμισε με χαμό

Θα ΄ρθει μια άνοιξη καλή. Ανάγγελός της το πουλί, γλυκά και ερωτικά, που κελαηδάει. Θα ΄ρθει μια άνοιξη καλή. Ανάγγελός της το πουλί, της φύσης μυστικά, σου μαρτυράει. Θα δεις τον ήλιο φιλικό, να ανατέλλει απ΄το βουνό, μια χρυσαυγή, γλυκά να σε φιλάει. Θα ΄ρθει μια άνοιξη καλή. Θ΄ ανθοφορέσει το κλαδί. Ολάνθιστη η γη θα σου γελάει. Το αεράκι απαλό, χορό θα στήνει στο γιαλό. Τραγούδι χαρωπό θα τραγουδάει. Και μια ανθισμένη μυγδαλιά, που χτίζουν τα πουλιά φωλιά, π΄ ανθεί μόνο

Στα μονοπάτια του χρόνου επιβάτες νέοι κι ωραίοι κι αγνοί τότε... και με φτερά τσακισμένα στις γερμένες τις πλάτες τώρα.. και κάθε ώρα, μετράμε τα σημάδια του χρόνου και πάμε.. Χαμένοι στο λαβύρινθο των καιρών και του πόνου κρυφού συντρόφου και μόνου Θιασώτες μιας ασήμαντης και θλιβερά αδιάφορης ζωής, κοινοί, όπως και όλοι οι άλλοι, με όλον τον κόπο και την ζάλη της επιβίωσης, σαν ασθενείς θανατηφόρας ίωσης, στην κλεψύδρα μέσα μετράμε τον χρόνο, που φεύγει, τον χρόνο, που μέν

Πυκνό το σκοτάδι κι ατέλειωτη η νύχτα, για όσους ονειρεύονται καινούριους κόσμους. Δύσβατοι δρόμοι κι αργεί να χαράξει Θεέ μου. Πόσοι αγώνες και αίμα! Πόση Ελπίδα και πόσο ψέμα! Αναλώσιμοι όλοι. Και μιας χρήσεως σόλι ο λαός μας, στη νέα τάξη πραγμάτων. Στον βωμό των ονείρων και εθνικών οραμάτων. Από τον Τούρκο Αγά, στον Έλληνα και Ευρωπαίο αφέντη. Στον άγνωστο, δυνατό και κακό δυνάστη. Χώρες και χώρες.. Χωριά και πόλεις και το κλεινόν άστυ. Κι αν μέσα στην δίνη των καιρών και

Κι ήσουν ανείπωτα ωραίος κι εγώ να σ΄αγαπώ, έτσι ακατάλυτα κι αιώνια στο κάθε λιόγερμα. Στις φωτεινές σου μέρες και σε νύχτες πανσέληνες. Μ ένα λουλούδι στα μαλλιά σου. Και να σου τραγουδώ.. Κι ήσουν ανείπωτα ωραίος. Κι εγώ να σ΄ αγαπώ. Έτσι θερμά, ακατάλυτα στο κάθε λιόγερμα σ’ ανατολή, δύση κι ερέβη, σε μέρες φωτεινές. Έτσι η ψυχή να σε γυρεύει και να σε αγαπώ.. Έτσι αιώνια. Θεοφανώ Θεοχάρη 🌹

Τ΄ Αργείτικο, το ουρανικό φεγγάρι, Η πλατειούλα, ο δρόμος, τα στενά, Κάτι απ΄ την καρδιά μου έχουν πάρει Κάτι με δένει και πίσω με γυρνά. Γλυκά μου πρόσωπα αγαπημένα, Σπίτια παλιά στον χρόνο αφημένα, Φωνές ιδανικές, π΄ ακόμα ηχούνε, Με τα παλιά αγαπημένα λόγια. Και με τραγούδια, που με συγκινούνε, να γυρίσω πίσω με καλούνε. Τ΄ Αργείτικο το ουρανικό φεγγάρι, της Κυριακής η βόλτα, η χαρά μου, Μένουν παντοτινό μου θυμητάρι κλεισμένα στην καρδιά και στ΄ όνειρά μου. Θεοφανώ Π. Θεο

Σαν αύριο πριν 85 χρόνια ακριβώς, 28 Οκτωβρίου 1940, ο ηγέτης της Ελλάδας Ιωάννης Μεταξάς ορθώνει το ανάστημα του εκπροσωπώντας την συντριπτική πλειοψηφία του Ελληνικού λαού και απορρίπτει το ιταλικό τελεσίγραφο παράδοσης της χώρας, λέγοντας το μεγάλο και ιστορικό «ΟΧΙ» Έλληνες Χρόνια πολλά και ελεύθερα. Ζήτω η 28η Οκτωβρίου! ΥΠΕΡ ΤΗΝ ΝΙΚΗΝ Η ΔΟΞΑ Τίποτε ξένο δεν ορέχτηκε ο Έλληνας ποτέ του! Άλλων Πατρίδα, ξένη γη, πλούτη, από ίδρωτα ξένα, δεν ζήλεψε. Κι αν δυνατός, του αδύνα

Έκρυψα στις τσέπες μου δυο χούφτες ήλιο, την ανάμνηση του αλμυρού νερού και του γλυκού φιλιού στα χείλη. Λίγο κύμα, λίγο ουρανό και μια...

Αιγλήτης ήλιος, λαμπερός και φωτοβόλος, ακτινοβόλος μεσουρανούσε, σε γαλανό ουρανό. Κι ένα κοπάδι λευκά πουλιά της λίμνης πετούσε και που...