Τα χρόνια που μύριζαν σιρόπι χάθηκαν πια . Τότε που όλα ήταν στη θέση τους αμετάβλητα. Ήξερα ότι θα βρω την γωνία μου φωτισμένη. Λουσμένη στον ήλιο και τα χρώματα ήμουν καλά!   Η έμφυτη ελπίδα μου ξάπλωσε παραπονεμένη. Η ψυχική μου δύναμη έφτασε στο είκοσι τις εκατό . Δεν κουμπώνω πουθενά. Όσο και να θέλω. Νιώθω σαν ένα μικρό χαμένο κομμάτι παζλ! Μέσα σε ένα χάος να προσπαθώ ξανά και ξανά.   Μαρίνα Παπαδοπούλου 🌹