" Του δροσερού αγεριού το χάδι"

Κυριακή πρωί

σηκώθηκε νωρίς

συνήθεια πολυετής

Το παράθυρο άνοιξε

του δροσερού αγεριού το χάδι

το γυμνό κορμί 

να δεχθεί

σαν ανατριχίλα ερωτική

Κορμί ποθητό

ελλιπώς κατακτημένο

κι απείρως

μ' αμαρτίες προπατορικές 

φορτωμένο...

Το δωμάτιο μύριζε

αποξένωση,

αποστασιοποίηση

από τη ρέουσα ζωή

Ένα "γιατί" άρθρωσε

με τρεμάμενη φωνή

στης μοναξιάς τ' αυτί

Απάντηση δεν έλαβε ευκρινή...

"Ίσως δεν ήλθε ακόμη

της Ιθάκης η στιγμή "

ψιθύρισε

στα πτώματα ληγμένων

ερώτων,

σβησμένων στεναγμών

επιλησμόνων στιγμών

Κι απόμεινε γυμνή

ξένη

εξορισμένη

σε αναπόδραστη σιγή...

   Αλίκη Πέϊκου  💔