Του αλωνάρη ο έρωτας 🌹

Υπάρχουν όνειρα που ταξιδεύουν στον χρόνο, ώσπου να βρουν το μελάνι που τους αξίζει. Το ταξίδι τους ξεκινά ασπρόμαυρο, σαν όραμα μιας νύχτας· έτσι δειλά όπως ξεκινά και η αγάπη.

Ένα μεσημέρι του Αλωνάρη ο ήλιος λαμπάδιαζε με μάτια πυρωμένα, κάνοντας τα τζιτζίκια στα κλώνια να ξεφαντώνουν ασίγαστα.

Στις θάλασσες των αμπελιών

φούσκωναν και μέλωναν αργά οι αγουρίδες και ένα τσαμπί ακάματες μέλισσες ρουφούσαν λαίμαργα των λουλουδιών το νέκταρ.

Στου ουρανού τους δρόμους,

ταξίδευε το χρυσό άρμα με τα φτερωτά άλογα.

Κι τότε σαν οπτασία φάνηκε εκείνη. Γυναίκα διάφανη και ποθητή, την άλω του φεγγαριού φορούσε στεφάνι στο κεφάλι.

Πυρόξανθα τα λυτά μαλλιά της στους αλαβάστρινους ώμους, ανέμιζαν με κάθε φύσημα του αγέρα.

Αραχνοΰφαντο κι ολόλευκο το φόρεμα, ίσα που έκρυβε τα κάλλη του κορμιού της. Από το κάστρο της μου έγνεψε, τρέμοντας ίσως τον ερχομό του πορθητή Ιούλη.

Τα διπλωμένα μου πανιά με μιάς

φούσκωσαν από την αύρα της,

που σαν φτερούγισμα βεντάλιας

χάιδεψε το πρόσωπό μου.

Κι έτσι, από εκείνο το νεύμα, από εκείνη την αύρα, πήρε χρώμα το ταξίδι του έρωτα.

Σταύρος Συγούρας 🪽