Λίγο πριν χαράξει, χτυπά το σκοροφαγωμένο παραθυρόφυλλο. Τρίζουν οι μεντεσέδες,θαρρείς το κάνουν επίτηδες, μόνο και μόνο για να σε ξυπνήσουν. Ανοίγεις τα μάτια, όχι πως κοιμόσουν λίγο πριν. Από τις γρίλιες μόλις χωρούν δυο αχτίδες φεγγαριού που τρυπώνουν στο σκοτεινό δωμάτιο. Αργεί η πανσέληνος. Στέρεψε το φεγγάρι κι η ζωή σου. Η νιότη έφυγε, λιγόστεψε και ο ουρανός. Ξόδεψες τα όνειρα σου και τα μυστικά με λάθος ανθρώπους. Τώρα απόμεινες φτωχός, σχεδόν γυμνός. Μήτε που νοιάζ