Υπάρχουν όνειρα που ταξιδεύουν στον χρόνο, ώσπου να βρουν το μελάνι που τους αξίζει. Το ταξίδι τους ξεκινά ασπρόμαυρο, σαν όραμα μιας νύχτας· έτσι δειλά όπως ξεκινά και η αγάπη. Ένα μεσημέρι του Αλωνάρη ο ήλιος λαμπάδιαζε με μάτια πυρωμένα, κάνοντας τα τζιτζίκια στα κλώνια να ξεφαντώνουν ασίγαστα. Στις θάλασσες των αμπελιών φούσκωναν και μέλωναν αργά οι αγουρίδες και ένα τσαμπί ακάματες μέλισσες ρουφούσαν λαίμαργα των λουλουδιών το νέκταρ. Στου ουρανού τους δρόμους, ταξίδευ

Λίγο πριν χαράξει, χτυπά το σκοροφαγωμένο παραθυρόφυλλο. Τρίζουν οι μεντεσέδες,θαρρείς το κάνουν επίτηδες, μόνο και μόνο για να σε ξυπνήσουν. Ανοίγεις τα μάτια, όχι πως κοιμόσουν λίγο πριν. Από τις γρίλιες μόλις χωρούν δυο αχτίδες φεγγαριού που τρυπώνουν στο σκοτεινό δωμάτιο. Αργεί η πανσέληνος. Στέρεψε το φεγγάρι κι η ζωή σου. Η νιότη έφυγε, λιγόστεψε και ο ουρανός. Ξόδεψες τα όνειρα σου και τα μυστικά με λάθος ανθρώπους. Τώρα απόμεινες φτωχός, σχεδόν γυμνός. Μήτε που νοιάζ