"Το όνειρο της ζωής"

Σε γνώρισα στο κατώφλι της νύχτας κάτω απ' το φωτιζόμενο περιδέραιο του ουρανού που άστραφτε γύρω απ' τον λαιμό σου. Τα λόγια λιγόστευαν καθώς τα μάτια πλησίαζαν μεταξύ τους,

κι αυτή η μυρωδιά σου είχε κάτι

από τα νυχτολούλουδα που στόλιζαν το φόρεμα σου.

Με παιδικά χαμόγελα πιασμένοι

απ' το χέρι τρέχαμε ανάμεσα

από δέντρα που τα κλαδιά τους βάραιναν απ' τους καρπούς του έρωτα.

Δοκιμάσαμε ένα και οι δύο. Αφεθήκαμε στο σήμαντρο των αισθήσεων που ηχούσε

στην καρδιά μας καθώς

το φεγγάρι έπλεε στη θάλασσα ταξιδεύοντας όνειρα που δεν είπαμε ακόμα.

Πάνω στην απαλότητα της γης γυμνά τα κορμιά μας ενώθηκαν μέσα σε ένα όνειρο που ο ήλιος πήρε μακριά μου ,μέχρι την στιγμή που σε έφερε ξανά κοντά μου για να γίνεις το πιο μακροσκελές όνειρο της ζωής μου.

Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹