Το στέκι του ονείρου

Στο πεζοδρόμιο κουνιστά σαν περπατάς

Φλόγα μου,λαύρα μου πως με καρδιοχτυπάς ,

Κοιτώ όρθιος σαν άγαλμα όλο λαχτάρα

Τ' άσπλαχνα μάτια σου δεν δίνουνε δεκάρα.

Φτάνει ο ύπνος σαν πόθου ηλιαχτίδα

Αγάπη κι' έρωτας βουτάνε στην ελπίδα

Μου κρατάς σφιχτά της χαμένης τόλμη χέρι

Σ' έκστασης ώρες,στου παραδείσου λημέρι.

Μα τ' όνειρο έγινε μια φρούδα ευτυχία

Μόνο με άφησες σε μοναξιάς τρικυμία

Ξύπνησα άγρια,σαν στου φωτός τ'αστροπελέκι

Άπονη γκρέμισες και του ονείρου στέκι.

Λευτέρης Σιώμος 🌹