Το παράπονο του Παλιάτσου 🌹

Με ρωτάς γιατί δε χαμογελάω πια…

Χαμογελώ όπως οι νηστικοί παλιάτσοι…

Σαν τα φτωχά παιδιά που γυρνάνε ξυπόλητα…

γιατί έχασαν τα παπούτσια της επιβίωσης.

Και γω το ίδιο…

Η ζωή γιορτή χωρίς μουσική...

Μου κλείνουν τον ήχο εκείνοι που έχουν λεφτά να αγοράσουν τα ηχεία των ανθρώπων.

Γιατί δε με αφήνετε να χορέψω; Τους ρωτώ.

Αφήστε ένα φτωχό παλιάτσο λίγο να χαρεί…

Δε ζητάω κάτι άλλο.

Αφήστε μου μόνο ένα χαμόγελο….

Γι αυτό δε μπορώ να σου γράψω για χρωματιστές πεταλούδες…

Κι αυτές δραπέτευσαν.

Για να πάνε στη χώρα του ήλιου.

Πολύ μακριά από δω..

Δε θέλω να σου γράφω για ψεύτικους Παράδεισους.

Σου γράφω για να σ’ ανταμώνω.

Όχι για να σου κρυφτώ…

Και πώς να σου γράψω με ένα τρεμάμενο χέρι απ’ το κρύο; Εδώ πάγωσαν οι λίμνες των ονείρων.

Πριν πέσει ο ήλιος, σκοτεινιάζει…

Ένα τριαντάφυλλο κοιμάται δίπλα μου.

Κάθε πρωί ξυπνάω απ’ το άρωμά του….

Κάθε φορά το βρίσκω ποδοπατημένο…

Μη το κάνετε φωνάζω.

Αυτό είναι η ζωή μου…

Μην ποδοπατάτε ένα φτωχό παλιάτσο.

Μα κανείς δε μ’ ακούει.

Συνεχίζω να ελπίζω πως κάποτε αυτό θα σταματήσει.

Αυτό με κρατάει…

Πως να σου γράψω χωρίς να σου πω την αλήθεια;

Ότι δεν είμαι μόνος μου πια..

Με τα χρόνια, γέμισαν οι γειτονιές μας νηστικούς παλιάτσους και ποδοπατημένα τριαντάφυλλα…

Μάρθα Βασκαντήρα🌹