Κατά βάθος δεν έζησα.. Απλά μου έδωσαν μια ταυτότητα. Είμαι ένα πακέτο τσιγάρα που αλλάζει χέρια. Πότε το καπνίζει η μία επιβίωση, πότε η άλλη. Μας σκέπασε η επιφάνεια. Μικρά διαμάντια χάνονται στο βυθό. Έφυγαν τα χρόνια και μας έμειναν οι νύχτες. Μετρούσαμε τις ώρες μα χάσαμε τα ηλιοβασιλέματα. Η ζωή διαπραγματεύεται τις στιγμές. Κι εμείς ψάχναμε τις μεγάλες διαδρομές. Η ομορφιά δε ζει από μόνη της, θέλει και ψυχή. Αναλωθήκαμε πολύ στην ορθογραφία και τελικά ξεχάσαμε τι έλ

Με ρωτάς γιατί δε χαμογελάω πια… Χαμογελώ όπως οι νηστικοί παλιάτσοι… Σαν τα φτωχά παιδιά που γυρνάνε ξυπόλητα… γιατί έχασαν τα παπούτσια...