Το μαξιλάρι 🌹

Έσπασε η αναπνοή μου την αλυσίδα της

Κρίκοι ολάνοιχτοι χυμένοι στον αγέρα

Και συ πολύ μακριά μου

Τόσο πολύ που η ανάσα σου ανήμπορη,

ψάχνει να 'βρει το μενταγιόν της ύπαρξής μου

Μια χίμαιρα κυνηγά

Μα δε φταις εσύ!

Εγώ σε έπλεξα κλουβί χρυσό

Σε φόρεσα αλυσίδα γούρι μες στο λαιμό μου

Εγώ σε βάφτισα αγάπη κι ας φοβάμαι

Τώρα χωρίς ανασασμό, πεθαίνω δίχως οξυγόνο

Μαντάρω τα ατίθασα ξέφτια πάνω στο λευκό μαξιλάρι σου,

με τις νταντέλες, τις κιτρινισμένες

Τα δάκρυά μου στερεωμένα στις πέρλες του

Αρμονικά είναι μπηγμένα για να μην πέφτουν

Μπαλώνω την ευωδιά σου πάνω στο μαξιλάρι σου

Αρνούμαι να το πλύνω

Άννα Κλαρίτη ❤️.