Το Δείπνο των Σκιών

Στο τραπέζι οι καρδιές καθισμένες,

στρωμένες με σιωπή και ψίχουλα ονείρων.

Τα πιάτα άδεια,

μα οι σκιές των πόθων χορεύουν ανάμεσά τους.

Κάθε φιλί, μια φωτιά που φοβούνται.

Κάθε άγγιγμα, ένας σπινθήρας που σβήνει.

Κι όμως, οι ψυχές τρέμουν να ανοιχτούν,

κρατώντας το κερί τους αναμμένο

σε σκοτεινά δωμάτια ψεύτικων απολαύσεων.

Ο Έρωτας περνάει σαν άνεμος,

Διαλύει τις κουρτίνες της ψυχρής ασφάλειας.

Οι άνθρωποι κοιτάζουν αλλού.

Γεύονται στιγμές που ποτέ δεν θρέφουν

και κλείνουν τα μάτια στο φως που καίει.

Η μοναξιά δεν είναι έλλειψη συντροφιάς.

Είναι τραπέζι στρωμένο με σκιές,

όπου οι καρδιές τρώνε το τίποτε

και μαθαίνουν να φοβούνται την αλήθεια.

Μα κάποιοι, όσοι τολμήσουν,

παίρνουν τα πιάτα στα χέρια τους,

αγγίζουν τις φλόγες που έμοιαζαν απαγορευμένες

και ανακαλύπτουν πως κάτω από το δείπνο των σκιών υπάρχει φως, ουρανός, ζωή που περιμένει να γευτεί.

Μαρίνα Καραχλέ