Το γήρας...

Στο σπίτι μέσα κάθεται ...

έρημος ένας γέρος,

αργά κυλάν οι ώρες του

χωρίς αρχή και τέλος.

Μες το καθρέφτη του κοιτά,

βλέπει το προσωπό του,

χιόνια σκεπάσαν τα μαλλιά

γραμμές το μετωπό του.

Με πίκρα συλλογίζεται ...

όλα τα περασμένα

γλέντια αγάπες και χαρές

στη μνήμη χαραγμένα.

Βασιλικά τα πλούτη του,

λεφτά πολλά παλάτια,

το λυγερό του το κορμί

με τ ' αητέσια μάτια

είχε μαλλιά ολομέταξα

μάγουλα σαν το μήλο

τα φρύδια του ζωγραφιστά

σαν του πευκιού το φύλλο.

Ακούραστα τα πόδια του

δυό μπράτσα σιδερένια και

μια καρδιά στα στήθια του

στ' αλήθεια μαρμαρένια.

Όλα τα είχε...

Δύναμη Υγεία Δόξα Κάλλος και

δεν λογάριαζε ποτέ ότι υπάρχει Χάρος.

Δεν το πιστεύει ακόμα πιά

πως πέρασαν τα χρόνια κι

έφυγαν τα νιάτα του σαν

του Μαρτιού τα χιόνια.

Το λυγερόκορμο κορμί τώρα

έχει κυρτώσει και

η φωνή του η βροντερή έχει

πιά χαμηλώσει...

Τα μάτια του εθάμπωσαν

αδύναμη η καρδιά του

με λυγισμένα γόνατα

σέρνει τα βήματα του...

Νιώθει το Θάνατο κοντά

να ' ρχεται, να ζυγώνει

θολώνουνε τα μάτια του

αχ......... και ποιός να τόνε σώσει...

Σε όλο το κόσμο διαλαλλεί...

σε όλη τη γη ...

σε όλη την οικουμένη ...

χαρίζει όλα τα πλούτη του και

τα λεφτά που έχει

σε όποιον του Χάρου το σπαθί

του σπάσει και τα βέλη....

Κανένας δεν ευρέθηκε

τούτο να καταφέρει...

Ο Χάρος τη πόρτα σαν χτυπά ...

αράδα δεν κοιτάει πια

δεν έχει συναισθήματα...

δεν δίνει προθεσμία....

αν είναι πλούσιος ή φτωχός

εξαίρεση καμία.

Όποιος κι αν είσαι στη ζωή

και

οτι και αν κάνεις ...

να ξέρεις αργά ή γρήγορα

άνθρωπε θα πεθάνεις !!

Τριανταφυλλια.Δ.Παπανδρέου 🌹