ΣΠΑΡΑΓΜΑΤΑ ΚΟΥΚΟΥΛΑΣ

Μαύρο δωμάτιο

Σκοτεινή πράσινη τσόχα

Τέσσερις άσοι άνευ βασιλείου

Προσευχές σαβανωμένες στα κενά αέρος

Και εσύ κάθεσαι με μια τράπουλα στο χέρι

Μήπως είσαι δυνατός ή αδιάφορος;

Γελοίος, αθώος, ο τέλεια ένοχος;

Σκαλίζεις ιδρωμένος τον καπνό του τσιγάρου σου

Ψαχουλεύεις το άδολο παιδικό όνειρο που ξεγλίστρησε

Ένα χέρι που σου δόθηκε απλόχερα να πιαστείς και το έδιωξες

Την συγνώμη που δεν ζήτησες στις λιποταξίες σου

Φοράς αμέριμνος την κουκούλα σου

Μεταμφιεσμένος νομίζεις πως κρύβεις όλες τις αλήθειες

Μα τί κοιτάς;

Στο χέρι σου τις κρατάς

Άσος σπαθί και οι αυταπάτες τέλος

Το σιδηρούν προσωπείο που φοράς σκίζεται απ’ την σιωπή

Κοίτα την πληγή σου που αιμορραγεί

Άσος κούπα και αδειάζει η καρδιά σου

Αδείλιαστα χορεύεις με τους κραυγασμούς,

όλων όσων έσβησαν σαν βροχοστάχτες

Άσος μπαστούνι και καις τον εαυτόν σου

Ό,τι σε δημιούργησε σποδός

Και συ ξαναγεννιέσαι τέφρα

Άσος καρό και δείχνεις την μάσκα

Κρύβεσαι εντός της πανοπλίας σου

Ξένο το είδωλό σου γελάει στο πρόσωπό σου

Ήδη χάθηκες προτού βρεις ποιος είσαι!

Και λες “ίσως ο ξαφνικός θάνατος κερδίσει την παρτίδα”

Και φοράς ακόμη το χαμόγελο του γυαλισμένου καθρέφτη

Κακόμοιρε, μόνο σπαράγματα έμειναν απ’ την κουκούλα σου

Κι εσύ ανασηκώνεις αμέριμνος το φρύδι

Ανάθεμά σε!

Οι αλλόκοτοι άσοι ακόμη στο τραπέζι

Η κουκούλα έπεσε

Εσύ;

Άννα Κλαρίτη ❤️