Σμύρνη μου αγαπημένη

Στ' Αγιωμένα Χώματα

με φέρνουνε τα βήματά μου

στου μισεμού τα λόγια μου

σχίζεται η καρδιά μου.

Στο αρχοντόσπιτό μας

μες τις χρυσομηλιές,

ανθοστόλιστες είχαμε αυλές

από παραμύθι, βγαλμένο λες.

Έχει απομείνει τώρα αδειανό

χωρίς ζωή, χωρίς ελπίδες και

νοικιασμένο για καιρό,

σ ' αγριοπούλια νυχτερίδες ..

Στο παραθύρι το σπασμένο

στις θύελλες παραδομένο,

κλαίει μικρούλι σπουργιτάκι

αφτέρουγο , ορφανεμένο .

Αχ, πως λαχταράει ...

η ψυχή μου, στη φούχτα

λίγο αγιοχώμα του

να κλείσω

με ευλάβεια σκυφτή.

να το φιλήσω και

στις ψυχές που έχουν φύγει,

να τους ανάψω ένα καντήλι.

Τριανταφυλλιά Παπανδρέου 🌹