Σαν συγνώμη...

Οι σταγόνες της βροχής

σε έφεραν στη μνήμη μου.

Τότε, θυμάμαι, αμέσως μετά,

έλαμψε ο ήλιος

και φωτίστηκε η πόλη.

Ένα ουράνιο τόξο στόλισε

γιορτινά τον ουρανό.

Οι αντανακλάσεις του στα νερά

χρωμάτισαν τους δρόμους.

Σήμερα η βροχή

συνεχίστηκε ορμητική.

Τα σύννεφα πύκνωσαν.

Το νερό γλιστρά από το μέτωπο,

κυλά στο πρόσωπό μου,

μουσκεύει τα ρούχα μου.

Τίποτα δεν με προστατεύει πια.

Στάζω ολόκληρη και κρυώνω.

Τα χέρια μου δεν έχουν

πού να ζεσταθούν.

Παρέμεινα παγωμένη να λαχταρώ

το ουράνιο τόξο να φανεί

διστακτικά, σαν συγνώμη.

 Νίκη Μσντζαβϊνου 🌹