Οπτασία 💦

Στέκει εκεί στην αχλή του πρωινού ηλίου, πλάι στον θαλασσοδαρμένο βράχο , παιχνιδίζοντας με το ανάλαφρο κύμα που τα γυμνά της πόδια χαϊδεύει .

Στα λυτά, ανακατεμένα από τ´ αγέρι μαλλιά της, π´ ανάλαφρα πέφτουν στους αλαβάστρινους ώμους , όλα τα χρώματα της Ανατολής του ήλιου λαμπυρίζουν.

Σώμα σαν λυγαριά, καμμένο και μαυρισμένο από το λάδι και τον ήλιο του καλοκαιριού. Μέσα στα μάτια της η θάλασσα.

Άλλοτε γαλήνια,λάγνα κι άλλοτε πάλι αγριεμένη που αμούστακους ναύτες γυρεύει να πνίξει.

Γέλιο χαρμόσυνο και δυνατό, σαν γάργαρο νερό που καθώς κυλά κάνει τις πέτρες πολύτιμα πετράδια να μοιάζουν.

Στον ουρανό ανεβαίνει

και χάνεται σαν θεία μυσταγωγία .

Τριγύρω γλυκόλαλα πουλιά σιωπούν, θαρρείς δεν θέλουν να ταράξουν αυτή την αρμονία.

Σαστίζει ο νους με μιάς.

Αν είναι όνειρο δεν θέλει να ξυπνήσει.

Μα αν η αλήθεια είν´αυτή

πεθαίνει να την ζήσει.

Σταύρος Συγούρας 💦