Δεν ήταν οι πρώτες στάλες που έστειλε ο ουρανός στη γη, για να ξαλαφρώσει απ’ το μολυβί του βάρος. Ήταν τα δάκρυα του ποιήματος, που κύλησαν στο χαρτί, νότισαν τις λέξεις, που έχασαν το νόημά τους στου χρόνου τη σχισμή. Κρύβομαι στο σκοτεινό δωμάτιο. Εδώ βρίσκεται το άπειρό μου. Απέραντο για λιγοστά όνειρα και στενό για τόσα πάθη. Μα χωρά μονάχα εμένα. Ατέλειωτες ώρες, τις νύχτες, τον εαυτό μου αναζητώ ανάμεσα σε γυμνές σιωπές. Μια φωνή, ίσως είν´η δική μου, ψιθυρίζει: «δεν ε