Ο μίτος

Μια φαεινή ιδέα, αίφνης, πέρασε 

σαν αστραπή, ξυστά, από τη σκέψη...

Με τις σκιές στο παρελθόν εζήτησε

και με το φως κρυφτό στο νου να παίξει...

Σε σκοτεινά κι ολόφωτα, της μνήμης μου, 

λοιπόν, διατρέχω χαμένα μονοπάτια...

Σχεδόν, συχνά λοξοδρομεί η σκέψη. 

Σε μαύρα κι αδιόρατα σκοντάφτω, σε σκοτάδια.

Λαβύρινθος μέσα στο νου αυτά που συναντάς..

Τα τούνελ, τ' αδιέξοδα, ρωγμές, εξόδοι...

Τα ανοιγμένα χαρακώματα και βλαστημάς,

τι ήθελες και πάτησες στο χάος σου το πόδι...

Κι όλο χαρά, πως βρίσκω όλα εκείνα, 

τα όμορφα της ζήσης καρδιοχτύπια...

Ενθύμια μες στο σεντούκι μου θαμμένα,

μαζί με τα ατρύγιστα του έρωτα τερτίπια...

Χαρές και γέλια και όμορφα στολίδια .

Μαργαριτάρια αληθινά κι ασήκωτα βαρίδια.

Σ' ωραία ξέφωτα πηγαίνω, φως λουσμένα

και σ' άλλα συναντώ κοπάδια νέφη δακρυσμένα...

Και πώς να τρέξω μέσα, τώρα τί γυρεύω;

Την άκρη του μίτου, για πέστε , πώς να έβρω;

Αφού όσο μαζεύω, ξετυλώ- μαζεύω,

το φως με τις σκιές συνέχεια μπερδεύω...

Λιλή Βασιλάκη Δαφερέρα 🪽