Ο Καμικάζι κι εγώ

Έρχεσαι με πολλή φόρα

από πίσω μου και μου κολλάς

μου κάνεις σινιάλο με τα φώτα

κι ύστερα με προσπερνάς.

Τέρμα πατάς ύστερα το γκάζι

και χάνεσαι για μια στιγμή

μα το φανάρι πιο κάτω σε πιάνει

και σταματάς ξαφνικά εδεκεί.

Εγώ έχω αλλάξει λωρίδα

κι αργότερα δίπλα σου τυχαία σταματώ

με κοιτάς τότε με απορία

πώς να έχει γίνει σκέφτεσαι αυτό.

Τα μάτια σου γουρλώνεις

και φαίνεσαι νευριασμένος

και πάλι το αμάξι γκαζώνεις

ενώ σε λίγο είσαι ξανά εξαφανισμένος.

Η κίνηση ξεκινά όμως να πυκνώνει

κι αναγκαστικά πηγαίνουμε όλοι σημειωτόν

εμένα αυτό καθόλου δεν με αγχώνει

καθώς στην πόλη το θεωρώ φυσικό.

Εσύ όμως δίπλα μου σταματάς και πάλι

και κάποια στιγμή μάλιστα σε προσπερνώ.....

Ξεφυσάς δεν αντέχεις αυτό το χάλι

και φαίνεσαι να έχεις πάθει πανικό.

Στρυμωγμένος στην κίνηση όπως είσαι τώρα

Είναι αδύνατο να τρέξεις σαν τρελός πια

Σε προσπερνούν κι όσοι τους πέρασες με φόρα

Κι αρχίζεις για πρώτη φορά να σκέφτεσαι λογικά.

Δεν έχει νόημα καθόλου να γκαζώνεις

Ούτε γκριμάτσες όπως μας προσπερνάς να εκτελείς

Γιατί τίποτα ουσιαστικά δεν κερδίζεις

παρά μονάχα κίνδυνο έτσι προκαλείς.

Γι’ αυτό μη συνεχίζεις να τρέχεις

Και τα όρια στους δρόμους να τηρείς

Υπομονή πολλή πάντα να έχεις

Για να γυρίζεις σπίτι ασφαλής.

Ροδοθέα Θεοτοκάτου

Αφιερωμένο σε όλους τους καμικάζι

που τους αρέσει να πατούν πολύ το γκάζι.