Ο ιστός της κατάθλιψης

Σε μια άγονη γωνιά της προσμονής,

σε ένα δωμάτιο φτιαγμένο απ' τα ονειρά μου,

κάθε ανάσα μου κεντά τα θύματά μου,

στο αφιλόξενο υφάδι της καρδιάς μου,

αναζητώ το επόμενό μου θύμα...

Κάθε που ερχόσουνα βαθιά να κοιμηθείς,

να δραπετεύσεις απ' την ίδια τη ζωή σου,

παγιδευόσουν δίχως να το αρνηθείς,

σε μια γνώριμη παγίδα της ψυχής σου.

Το μεταξένιο μου κορμί μην φοβηθείς,

δεν με πολέμησες τις ώρες που ήσουν

ξύπνιος.

Μία παράλυση το βλέμμα... αδημονώ,

και με τα πόδια μου τον χρόνο σου υφαίνω.

Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🪽