Ναυαγισμένη ψυχή 💫

Σε ποια σπηλιά να σε κρύψω

να μη σε βρουν άλλες τρικυμίες,

να μη σε εντοπίσει και σε κατασπαράξει

κανένα άλλο ανήμερο θεριό,

να μπορείς να πιεις το γλυκό νερό

που θα γλείφει στους τοίχους της

για να μην αφυδατωθείς

και, όταν ο καιρός είναι καλός

–γιατί ακόμα και τότε παραμονεύουν οι κίνδυνοι–,

να μη σε κάψει ο δυνατός ήλιος της ημέρας;

Με τι άνεμο να σε φυσήξω

να μην έχεις κόντρα τα κύματα,

αλλά να ευνοούν το ταξίδι σου,

σαν τολμήσεις να ξανοιχτείς ξανά στην άγρια θάλασσα;

Από ποιο χέρι να ζητήσω μια σανίδα να σε σώσω

και μια λέμβο για να πας στον δικό σου τόπο ευτυχίας,

όπου επιτέλους θα μπορέσεις να ησυχάσεις απ' την αγωνία;

Πώς σε ένα ποίημα να σε χωρέσω

να μη σε καταστρέψει η πραγματικότητα,

να ξεχάσεις τι θα πει προδοσία

σαν να μην την έζησες ποτέ

και γι' αυτό να μην αγάπησες τόσο τη μοναξιά σου;

Πώς στα δυο μου χέρια να σε κρατήσω,

ναυαγισμένη μου ψυχή,

για πάντα φυλαγμένη;

Γιώργος Τσιβελέκος💫