Ν" αγγίξουμε τον ουρανό

Υπάρχουν μερικοί ουρανοί που βάφουν στο μπλε τον τρούλο της μνήμης μου..

Με υπερηχητικές γραμμές ταχυτήτων μου ταξιδεύουν τα όνειρα..

Με καλούν να μπω στον κόρφο τους,να κάνω μια στάση εκεί πάνω στα πούπουλα των σύννεφων..

Ουρανοί που με τις ακαθόριστες μακρινές γραμμές τις στεριάς χαράζουν ορίζοντες νοσταλγίας..

Πόσες αποχρώσεις του μπλε θα χρειαζόταν ένας έμπειρος ζωγράφος να συμπληρώσει τα χρώματα στο πορτραίτο του ουρανού?!

Καλή μου,όσες φορές σε θυμάμαι ο ουρανός σχηματίζει τόξα στεφάνων πάνω απ το κεφάλι μας.

Για να μας προστατεύσει, πάνω μας απλώνει μια τεράστια ίριδα..

Κάλεσε με να έρχομαι στα σύννεφα του ουρανού σου..

Κάθε διάλυμα με βρίσκει σε άλλους ουρανούς στους οποίους χανομαι.

Έλα στον ουρανό μου ,θα σε φωτίσει τόσο που θα γίνεις αστερισμός.

Από πάνω μας ένας ουρανός πυκνός σε οπτασίες,και κάτω η θάλασσα γεμάτη ήχους. Μια ταινία φαντασίας.

Σε κοιτώ κατάματα και στέκομαι στο σημείο που ο ουρανός σε αγάπησε.

Το μπλε το φύλαγε για τα μάτια σου.

Ο ουρανός μας μιλάει πάντα κατάφατσα.

Έλα μαζί μου να να πεταξουμε στους αιθέρες, ας προσπαθήσουμε ν' αγγίξουμε λίγο ουρανό.

Λευτέρης ΣιώμοςΚ/75δ.π.α