Λευκά ρόδα για κείνη

Χρόνια τώρα, κάθε μέρα, την ίδια ακριβώς ώρα, έκτη απογευματινή, στεκόταν μπροστά στο μισογκρεμισμένο παγκάκι.

Πιστός σ’ ένα ραντεβού που ποτέ δεν ερχόταν και που αυτός καρτερούσε σαν έφηβος στον πρώτο του έρωτα.

Όσες φορές μου είχε επιτρέψει ο περιορισμένος μου χρόνος να απολαύσω έναν καφέ στην πλατεία της συνοικίας μας, πάντα έβλεπα τον ίδιο μεσήλικο κύριο, με την μαύρη καμπαρτίνα και το ασορτί καπέλο, ν’ ακολουθεί πειθήνια το συγκεκριμένο μονοπάτι..

Πλησίαζε με αργό, πένθιμο βηματισμό σαν να συνόδευε μια νεκρή ιδέα ή μια ανάμνηση, στεκόταν δυο ολόκληρα λεπτά μπροστά το τσακισμένο κάθισμα κι επέστρεφε πίσω στο άγνωστο, απ’ όπου ερχόταν.

Ένα φθινοπωρινό απόγευμα, η επιθυμία μου με κέντρισε σαν τσουκνίδα, η περιέργειά μου με νίκησε, ένιωθα την ανάγκη πλέον να μάθω για ετούτη την ιεροτελεστία, για τον φόρο τιμής που απέδιδε και για ποιόν προοριζόταν.

Τόσους μήνες έβλεπα την κουρασμένη μορφή του άγνωστου άνδρα που πλέον τον ένιωθα κομμάτι μου.

Δεν είχα το θράσος να τον ρωτήσω ευθέως όμως βάλθηκα να αποκρυπτογραφήσω οτιδήποτε η παρουσία του μου προσέφερε. Μια έκφραση, μια υγρασία στα μάτια, ένα τρέμουλο, έναν ψίθυρο. Σιωπηλά και λίγο τυχαία πλησίασα δήθεν περιπατώντας στα φυλλοστρωμένα μονοπάτια του πάρκου.

Η θλίψη ήταν βαθιά ρυτίδες χαραγμένη στο πρόσωπο του και στα μάτια του ήταν προφανής η εικόνα της απουσίας. Για κλάσματα του δευτερολέπτου το βλέμμα του ταξίδεψε πίσω από το παγκάκι, στο μικρό αλσύλλιο ,που κοσμούσε το γκριζοσκότεινο φόντο της βιομηχανικής πόλης μας. Απόθεσε έναν αναστεναγμό στο έδαφος, σαν μπουκέτο λευκά ρόδα προορισμένα για μια αγάπη που τον εγκατέλειψε πρόωρα, μόνο και ζώντα. Ύστερα αποχώρησε δειλά και ήσυχα σαν να φοβόταν μη διαταράξει την ειρήνη του απόκοσμου σύμπαντος. Τι να σήμαινε για εκείνον τούτο το παγκάκι; Με ποιον τρόπο τον είχε στιγματίσει;

Γύρισα στο σπίτι μου προβληματισμένος από τη συνέπεια του παράξενου κι επίμονου κυρίου. Η αγάπη, η στοργή κι ο πόνος της αύρας του ήταν αρκετά για την περίεργη ιδιοσυγκρασία μου.

Έκανα μια αναζήτηση στο διαδίκτυο, το σύγχρονο φίλο μου, ελπίζοντας να μου εμπιστευτεί τη λύση του αναπάντητου.

Πέρασε αρκετή ώρα χωρίς αποτέλεσμα.

Όταν ρωτάς γενικότητες, θα σου απαντηθούν αοριστίες. Κουράστηκα.

Λίγο πριν ματαιοπονήσω εμφανίστηκαν κάποιοι τίτλοι παλαιών φυλλάδων.

Αρχαϊζουσα γλώσσα, πολυτονικό σύστημα, ασύγχρονη γραμματοσειρά, έτος 1951.

Ίσως είχα βρει αυτό που έψαχνα. Πολλές ομοιότητες για να είναι συγκυρία, πολλές αποκαλύψεις για το αιτιατό.

«Άγρια δολοφονία στο πάρκο Πούλιντζερ. Άνδρας δολοφόνησε άγρια την σύζυγο του, μπροστά στα μάτια του μόλις τριών ετών γιου τους».

Ρούλα Συγγούνα 🌹