Λήθη- μια ξεχασμένη ανάμνηση

Λήθη - μια ξεχασμένη ανάμνηση

Κάποτε στα μάτια σου,

έβλεπα πόνο. 

Πόνο που έκρυβε μυστικά. 

Πόνος ξεχασμένος στο χρόνο. 

Θολές αναμνήσεις... 

Της αιώρας το παραθύρι 

άνοιξα, 

για να ξεφύγω 

απ' τη σκακιέρα του μυαλού σου

και παγιδεύτηκα στα νήματα, 

της μοναξιάς σου. 

Ένιωσα να κρύβομαι, 

σαν μικρό παιδί. 

Στης θημωνιάς τον ίσκιο. 

Όταν έπαψα να με νιώθω. 

Όταν σταμάτησαν οι ανάσες μου, 

να κραδαίνουν το κορμί. 

Να σβήνουν, 

να αργοπεθαίνουν, 

στη σκιά της πικρής μας λήθης. 

Πάθη φλογερά, 

σαν του ήλιου το φιλί 

Λάθη πολλά, 

που δεν πρόλαβαν να σωθούν 

Λήθη, 

όσα κρύφτηκαν

στα υπόγεια του νου 

άλλαξαν εμφάνιση, 

ζέφυροι ψίθυροι

σε κρυμμένες αγάπες, 

αλήθειες πικρές 

σε χαμόγελα μνήμης... 

στιγμές γυμνών ψυχών, 

σε ζοφερές σιωπές, 

αέναες ελπίδες... 

σε ηδονικές παρυφές, 

στο σκιόφωτο του θρόνου. 

Αναστήθηκαν... 

Λύγισαν... 

Δάκρυσαν... 

εκεί όπου γεννήθηκαν, 

στης πυραμίδας το στέμμα και το ψέμα,

στο γεφύρι της φειδωλής αλήθειας. 

Κι η θλίψη διαδέχτηκε 

την πίκρα της μοίρας μας, 

με χροιά 

μιας σκοτεινής καλοσύνης. 

Σιωπές κάλυπταν τα χείλη. 

Κι οι λέξεις, 

ερμητικά κλεισμένες 

στα σωθικά της λήθης. 

Σάσα Κενανίδου 🌹