ΚΥΑΝΟ ΔΑΚΡΥ, ΔΙΑΘΗΚΗ

Κυανόπεπλη, Ζωοδόχος, Παναγιά μου

Ανάσα της έρμης ψυχής μου

Χάραξε ονόματα στους δρόμους που πατώ

Στάλαξε δροσιά στις πέτρες το κατακαλόκαιρο

Άσβηστη φλόγα κάψου στο κερί μου,

για να υπομείνω το σκοτάδι μου

Μη χάσεις το δάκρυ σου Παναγιά μου

Στάλαζέ το για να ενθυμούμαι τους πολέμους,

τους φόβους, τους άπιστους

Εσύ, Πανένδοξη, Αειπάρθενος, Οδηγήτρια

Ανέσπερε άνεμε που διασχίζεις τα στάχυα,

χωρίς να σφίγγεις στην άμωμη χείρα σου,

τίποτα από το χρυσάφι τους

Απέλιπε τον αμείλικτο χρόνο να συντρίβεται,

μπροστά στην ακήρατη Πραότητά σου

Υποβάσταζε στα βλέφαρά σου την απύθμενη νύχτα μου

Ας μην με σκοτεινιάζει πιά

Ω! Χαίρε Εσύ Ευλογημένη, Κεχαριτωμένη

Μήτηρ των ανείπωτων, αθόρυβη ελπίδα

Ω! Χαίρε Εσύ Φωτοφόρος, Ελεούσα

Άβυσσος που δεν καταπίνει

Θάλασσα που γεννάς μαργαριτάρια προσευχών

Ω! Χαίρε Εσύ Πλατυτέρα, Παρηγορήτρα

Εσύ που χωρίς ξίφος, συντρίβεις

Χωρίς υψωμένη τη φωνή,

την πέτρα του ζόφου μετακινείς

Βόηθα με Παναγιά μου

Εσύ που δεν απαιτείς, μα όλα επιστρέφουν σε Σέ

Κάνε τον ανασασμό, απόκρυφο λιβάνι

Την μνημοσύνη μου, άσβηστη κανδήλα

Το όλον μου, φρουρό της άθραυστης σπίθας σου

Στάζε το κυανό δάκρυ σου, Διαθήκη

Ώσπου το σκοτάδι να βαρεθεί να με θωρεί,

κι εγώ, να βαρεθώ πιά να φοβάμαι

Κλείσε τότε τα μάτια Σου Εσύ Μυροβλύτισσα,

κι άνοιξε διάπλατα τον ουρανό σου

Ας χωρέσει μέσα του η πικρή αλμυροθάλασσά μου

Το αλμυρόν μου κυάνεον ας γονατίσει,

στον κυανό Σου μανδύα!

Ω! Χαίρε Εσύ Θεοτόκε, Θαλασσομαχούσα

Άννα Κλαρίτη ❤️