Κι εσύ ακομα κόβεις ξύλα;

Πες μου, τι είχαμε, τι χάσαμε•

Γιατί οι γνώριμες των πεθαμένων φωνές

περιδιαβαίνουν τη γειτονιά;

Γιατί μόνο φθινόπωρο;

Πες μου, έκοψες τα ξύλα;

Ποιος θα ζεσταθεί;

Όλοι λείπουν.

Κι εκείνα ακόμη τα θεσπέσια χαμόγελα

που μοιραστήκαμε με δόλο..

Τι να είχαμε,  τι να χάσαμε;

Φοβάμαι τα καλοκαίρια

Ιδίως τον χειμώνα,τα τρέμω.

Με χρήζουν ζωντανό

και πρέπει να υπάρξω;

Δεν θέλω.

Αν δεν σε ακούω, μην απαντάς.

Το παιδί στο βυθό στεριώνει τα ψάρια, 

τους αχινούς,

προσμένοντας τις αναστάσιμες γοργόνες

και δυο τάλαρα.

Κι εσύ ακόμη κόβεις ξύλα;

Πες μου, του πόθου οι σάρκες,

οι ξεβαμμένες φλέβες

κι ένα μέτρο χείλη απόμειναν•

Η δίψα που φουντώνει

κι εγώ που δεν βαστώ τις συγκινήσεις

γιατί μου τελείωσαν.

Βασίλης Πασιπουλαρίδης 🪽