Κάστρο Αγίου Ιλαρίωνα!

Κάστρο Αγίου Ιλαρίωνα!

Παράθυρο της Ρήγαινας....

Παράθυρο των στεναγμών....

Τις ευαίσθητες χορδές,

με τρέμουλο αγγίζει,

κάθε ματιά από ψηλά,

το πέλαγο αντικρύζει.

Μιά θέα πανοραμική,

φτάνει ως τ’ ακρογιάλι,

όσο να ψάξεις δεν θα βρείς,

παρόμοια της...άλλη.

Ανατριχίλα στο κορμί,

την θέα σαν αντικρύζεις,

βουβό το κλάμα της ψυχής,

σούρχεται να δακρύζεις...

Πράσινο και μπλέ,

τα δυό σαν ζευγαρώνουν,

εξαίσια η ομορφιά,

τα μάτια καθηλώνουν.

Μάστορας ,πρωτομάστορας,

του Αη Λαρκού το κάστρο,

φεγγοβολά περήφανο,

Πενταδακτύλου άστρο.

Παράθυρο φιλοτέχνησε,

μεγάλη μαεστρία,

βλέπεις το καμαρόφρυδο,

θαυμάζεις μ’ απορία...

Πέτρα την πέτρα τόκτισε,

με τοξοτούς φεγγίτες,

μα τώρα το κατέχουνε,

βάρβαροι ανατολίτες.

Δεξιά κι αριστερά,

πέτρινα σκαλοπάτια,

να κάθεται η Ρήγαινα,

με δακρυσμένα μάτια.

Το χάραμα ,την Ανατολή,

τη θέα να κοιτάζει,

και κατά το λιόγερμα,

τον ήλιο να θαυμάζει...

Φαντάστηκα τη Ρήγαινα,

κάθε πρωΐ και δείλι,

να κάθεται και να κεντά,

του Ρήγα,μεταξωτό μαντήλι.

Κάτω το βλέμμα να κοιτά,

τη θέα να ρεμβάζει,

τον Ρήγα να τον καρτερά,

βαθειά ν’ αναστενάζει...

Ο στεναγμός της Ρήγαινας,

στο κάμπο να απλώνει,

να βλέπει τη θέα από ψηλά,

κι ο πόνος να μαλακώνει....

*************************

Τώρα....

Οι Τούρκοι το κατάκτησαν,

γίνανε εξουσία,

χέρι άνανδρα βάλανε,

σε δική μας περιουσία.

Σαν επισκέπτες μοναχά,

μπορούμε να τα δούμε,

πόνο βαθειά μέσ’ τη ψυχή,

πάντα θα κουβαλούμε.

Κρυφοί κι αναστεναγμοί,

σαν βλέπουμε την θέα,

να φτάνει ως την θάλασσα,

θεατρική αυλαία.

Η πόλη ,η Κερύνειας μας,

με όλα τα χωριά της,

κάτω απ’ τη μπότα του κατακτητή,

σπαράζει η καρδιά της.

Παράθυρο των στεναγμών,

κάτω σαν θα κοιτάζεις,

βαθειοί οι αναστεναγμοί,

απ’ τη ψυχή σου βγάζεις.

Πονεί βαθειά η καρδιά,

και η ψυχή βουβαίνει,

το μέτρημα των στεναγμών,

ποτέ δεν το προφταίνει.

Αντρούλα Θεοκλή Νικηφόρου 🌹