Η πόλη που χορεύει και προοδεύει!💦 Παύλος Τζιούρρου 💦

Είναι πραγματοποιήσιμο το όνειρο πίσω από το παιδικό βιβλίο “Η Πόλη που Χορεύει και Προοδεύει”;

Το όνειρό πίσω από το παιδικό βιβλίο, είναι σε όλες τις πόλεις και τα μέρη της Γης, οι άνθρωποι να είναι χαρούμενοι…

Μουσικές, χοροί και όρεξη για ζωή να κατακλύζουν τα στενά, τους δρόμους και τις πλατείες.

Να μην υποχρεώνονται να κάνουν οποιαδήποτε εργασία από ανάγκη, αλλά επειδή τους γεμίζει και την οποία θα έκαναν έτσι κι αλλιώς… από εσωτερική παρακίνηση να προσφέρουν στην ανθρωπότητα.

Η χαρά είναι μια δύναμη που σε ωθεί στη δράση… για πρόοδο για όλους τους ανθρώπους του κόσμου, χωρίς διακρίσεις! Κάπου είχα διαβάσει πως «Η επιτυχία δεν είναι το κλειδί για τη χαρά.

Η χαρά είναι το κλειδί για την επιτυχία» Albert Schwitzer.

Το τρίτο μου παιδικό αυτό βιβλίο, είναι αφιερωμένο στη γιαγιά μου Ελισάβετ, στην πόλη της Θεσσαλονίκης και θα ήθελα να ήταν και στην αισιοδοξία!!

Ο λόγος που το αφιέρωσα στη γιαγιά μου είναι ότι μου μιλούσε συχνά για τις ρίζες της από τη Μικρά Ασία.

Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη που μου βγάζει αυτό το συναίσθημα, συν τα πολλά πλεονεκτήματά της, όπως οι υπέροχοι άνθρωποί της!

Η γιαγιά μου μού έλεγε συχνά να είμαι αισιόδοξος και πως «τα πολλά “γιατί” αρρωσταίνουν τον κόσμο»! Για αυτό, το αφιερώνω (έστω και τώρα) και στην αισιοδοξία.

Στο βιβλίο της «Τολμήστε να είστε αισιόδοξοι! Γιατί η αισιοδοξία έχει αποτέλεσμα!» των εκδόσεων Μίνωας, η συγγραφέας Κατρίν Τεστά αναφέρει:

«Γιατί, βλέπετε, η αισιοδοξία υποκινεί τη δράση και τη δημιουργία σχεδίων»

Επιπρόσθετα, στο παιδικό βιβλίο αναφέρω πως η πόλη «έχει γοργόνας μια ουρά», επειδή θα ήθελα υποσυνείδητα να το συνδέσω με τη Θεσσαλονίκη, τη Νύμφη του Βορρά, η οποία έχει πάρει την ονομασία της από γοργόνα, την αδελφή του Μ. Αλέξανδρου:

«Σας εύχομαι, τώρα που τελείωσαν οι πόλεμοι, να ευτυχήσετε με την ειρήνη.

Όλοι οι θνητοί από εδώ και πέρα να ζήσουν σαν ένας λαός, μονοιασμένοι για την κοινή προκοπή. Θεωρήστε την Οικουμένη πατρίδα σας, με κοινούς τους νόμους, όπου θα κυβερνούν οι άριστοι, ανεξαρτήτως φυλής.

Δεν ξεχωρίζω τους ανθρώπους όπως κάνουν οι στενοκέφαλοι, σε Έλληνες και Βαρβάρους.

Δεν με ενδιαφέρει η καταγωγή των πολιτών ούτε η ράτσα που γεννήθηκαν.

Τους καταμερίζω μ’ ένα μόνο κριτήριο - την αρετή.

Για μένα κάθε καλός ξένος είναι Έλληνας, και κάθε κακός Έλληνας είναι χειρότερος από Βάρβαρο.

Αν κάποτε σας παρουσιαστούν διαφορές, δεν θα καταφύγετε ποτέ στα όπλα, παρά θα τις λύνετε ειρηνικά.

Στην ανάγκη θα σταθώ εγώ διαιτητής σας.

Τον Θεό δεν πρέπει να τον νομίζετε σαν αυταρχικό Κυβερνήτη, αλλά σαν κοινό Πατέρα όλων, ώστε η διαγωγή μας να μοιάζει με τη ζωή που κάνουν τ’ αδέλφια στην οικογένεια.

Από μέρους μου σας θεωρώ όλους ίσους, λευκούς ή μελαψούς, και θα ήθελα να μην είστε απλοί μόνον υπήκοοι της Κοινοπολιτείας μου, αλλά όλοι μέτοχοι, όλοι συνέταιροι. Όσο περνάει από το χέρι μου, θα προσπαθήσω να συντελεστούν αυτά που υπόσχομαι. Τον όρκο που δώσαμε με τη σπονδή απόψε, κρατήστε τον σαν συμβόλαιο αγάπης».

“Έτσι μίλησε ο Μέγας Αλέξανδρος σε ανθρώπους που πίστευαν πως ο πόλεμος, ο αιώνιος πόλεμος, ήταν αναγκαίος στον κόσμο, ενώ αυτός αντίθετα ευαγγελίστηκε «επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία», μιαν από τις ωραιότερες ιδέες που ειπώθηκαν ποτέ. Λόγια πρωτάκουστα που, χωρίς να το ξέρει εκείνος που τα πρόφερε και που σύντομα θα πέθαινε, προετοίμαζαν την έλευση του Μεσσία.”

Χρήστος Π. Ζαλοκώστας

Τίτλος Βιβλίου: Μέγας Αλέξανδρος. Ο Πρόδρομος του Ιησού.

Εκδόσεις: Βιβλιοπωλείον της Εστίας Ι. Δ. Κολλάρου & Σίας Α.Ε.

Όσον αφορά την αναφορά της ιεραρχίας στο παιδικό βιβλίο, παραθέτω μία παράγραφο από το βιβλίο της Isabelle Filliozat με τίτλο «Έχε εμπιστοσύνη στον εαυτό σου» από τις εκδόσεις Ενάλιος: «Κάθε αλλαγή θέσεως μπορεί να βιωθεί επίσης ως απόρριψη και να οδηγήσει σε έλλειψη αυτοπεποίθησης. Είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι η κοινωνική θέση συνδέεται με την αξιολόγηση του αναστήματος. Όσο μεγαλύτερη εξουσία έχει κάποιος τόσο ψηλότερος θεωρείται! Όσο υψηλότερη είναι η θέση του, τόσο μεγαλύτερη η διαφορά ανάμεσα στο πραγματικό του μπόι και σε εκείνο που νομίζουν οι άλλοι! Και είναι λογικό να νιώθουμε κοντοί, όταν βρισκόμαστε στο τελευταίο σκαλοπάτι!»

Για αυτό, στο παιδικό βιβλίο “Η Πόλη που Xορεύει και Προοδεύει”, φαντάστηκα την πόλη της Θεσσαλονίκης να έχει στον Θερμαϊκό την ουρά της που να μοιάζει με γοργόνας, στην πλατεία Αριστοτέλους να είναι η καρδιά της και τα δέντρα με τα βουνά να καλύπτουν το πάνω μέρος του κεφαλιού της, σαν να είναι τα μαλλιά της, έχοντας με αυτό τον τρόπο ρόλο ενωτικό. Μια ανθρώπινη πόλη γεμάτη από καθημερινή ζωντάνια! Κάπως έτσι:

Είχε γοργόνας μια ουρά,

για μαλλιά τα δέντρα στην οροσειρά

και στην πλατεία, μια «τεράστια» καρδιά!

ένωνε, τη πόλη με τη θάλασσα και τα βουνά,

φέρνοντας μας όλους πιο “κοντά”!

Εν κατακλείδι, το βιβλίο ολοκληρώνεται αναφερόμενο σε όλα τα μέρη του κόσμου!

Σας ευχαριστώ για την ανάγνωση

Παύλος Τζιούρρου 💦